Deception Point
Dan Brown
Corgi Books

front-deception-point-dan-brownI had earlier read Da Vinci Code of Dan Brown. I was in Surat then and the movie was being released that weekend. My friend Saravana Prabhu asked me to read the book before watching the movie. So I purchased and started to read, just to finish it as quickly as possible. It was one of my first big novel in English as far as I remembered. Da Vinci Code was an excellent package that kept me pushing for each next page. After the read, the movie never made an impact on me. And I never got opportunity to read another Dan Brown, until I found Deception Point at my neighbour’s place. The book looked a fresh unsoiled copy and I felt that he had not read it, though it seemed to have been purchased long ago. I was wrong. He had read Deception Point in a single day and recommended the book to me. So I took it a couple of weeks ago.

Deception Point starts with a bang. In the middle of an US election to the post of President, the NASA unfolds a discovery. There are various stakeholders in this NASA discovery and the find could well decide on who becomes the next President of the United Status (POTUS), either President Zachary Herney or Senator Sedgewick Sexton. The book takes us along with Rachel Sexton to the Article Circle in a drama filled travel. Dan Brown knowledge of latest military technologies in the US administration try to keep us hooked with the book, but alas it does not serve the purpose of gluing us to the book. We are more interested in the story, rather than going awe for the technology. The NASA find is cherished across the world and the President makes a live announcement of the find, though the discovery was a big put off for a reader like me. Still wondering why I was not shrugged with the discovery. Post discovery, Rachel and her teammates are tracked by a Delta Force for a kill. The secrets about the discovery slowly unfolds one by one, as expected, while the Delta Force tries to eliminate the secrets. Finally the plot ends as expected and without much surprise to the reader. The book was unnecessary long for the plot handled and on the contrary, the climax was pretty rushed up. And yes, I need to mention the unnecessary portion of Rachel’s love affair. That does not add anything to the reader. For someone who expected another Da Vinci Code from Dan Brown, Deception Point is a certain let down. Having said that, Deception Point would still be a good read for a first time Dan Brown reader.

Verdict: One time read.

Other Reviews:

back-deception-point-dan-brown

When Life Turns Turtle
-Raj Supe
Leadstart Publishing

Everything happens for a reason.

when-life-turns-turtle-raj-supe-front-coverSomewhere in June / July 2016, I was invited by Leadstart for a book launch event. Given that it was a weekday, well before my office closing hours and in the part of city far away from my home, I was not able to attend the event. Bollywood personalities including Ashutosh Gowariker, Kay Kay Menon and Makarand Deshpande, launched author Raj Supe’s book When Life Turns Turtle. Ruskin Bond had written the preface to the book and Benjamin Gilani had written the Foreword. I felt that I missed the event.

Later, I was asked by Leadstart if I could review the book of Raj Supe. Given the grand event that had happened and praises that came from the people who launched the book, I loved to have a copy of the book and read. However, I had other commitments and was reading a couple of Tamil books that my friends had written. I hence had to politely deny Leadstart that I would not be able to review immediately. They still were okay for a late review and sent me a copy of the book. After my travels (mostly to Delhi) and finishing other books I was reading, I took up Raj Supe’s.

The title with the word Turtle reminded me of Grand Master Oogway, though technically thats a tortoise. Also the front cover photo with the mountain range and wooden chappals reminded me of the Zen way of living. Sprituality and meaning for life had always excited me. I started to read with much eager. The story unfurls fast with Indraneel being hit in both his personal and professional life. Having already tasted success and glory, these sudden events push Indraneel to recoil himself into a shell, like a Turtle. Running away from himself and his memories, he lands in Rishikesh along the banks of river Ganga. He gets guided by nature and is being blessed with a Guru. Finally, he comes back to Mumbai and leads his life as all others, enhanced with the calmness that he gained from his Rishikesh life.

The story flows like a river, infact a calm river. Indraneel is rich and successful, but typically finds two failures in his life – one each in personal and official front. The story is fast until then. After that it becomes slow. I understand that it could be slow, given the subject is spritual, but somehow we miss the connect. It looks that Indraneel has never dealt with powerty or does not have any idea of the (Indian) sprituality. He goes awe and gaga about anything & everything said in the name of sprituality. The foreigners who teach him are more aware of sprituality. It started to get bore after some pages. The story had many opportunities where it could have been explained with extreme emotions and could have created a connect with the reader. Unfortunately nothing of such sort happens. Even the spritual discussions are extremely superfluous. I could not get anything new in the spritual discussions, nor I could remember anything from the book on sprituality. Guru is such an important aspect in sprituality, but is not dealt with depth in the book and plays extremely small part. The plot had numerous opportunities to tell the story with excellent expressions, be it tragedy, love, romance, sprituality and guru, but missed. Unfortunately, I could never connect the long shallow book. Twice I tried to got a chance to get away from the book – first I was not able to attend the function, second I denied recieveing the book. Those were indications, but I went ahead and read, just to be disappoited.

As I earlier said, everything happens for a reason. But I missed to pick up the clues.

Other Reviews:

when-life-turns-turtle-raj-supe-back-cover

Why Not?
-Lata Upadhyay
Leadstart Publishing

Have you seen someone receiving an award or a recognition or being applauded for a brave action? As they stand on the centre of the stage, everyone would be praising their achievement and in fact would be even jealous of their position. They would be just witnessing the current glory the hero is receiving. What they wouldn’t know or in-fact wouldn’t care to know is what struggles the hero underwent to be in this position. These heros are not born in a day. They grew amidst hardships and challenges. And all have one thing in common, ‘Why Not?’. Yes, all these great personalities would have challenged a status quo and questioned the world or themselves with a simple yet tough question – ‘Why Not?’. These heros never ask the question ‘Why Me?’ but keep on asking the question ‘Why Not?’ whenever they hit a wall of resistance. The author Lata Upadhyay brings out the life of such five people who have braved to turn the impossible into reality. Going through the book, Lata explains with emotions of these struggles. The achievements are expressed in a way that keeps the reader hooked to the book. Generally the success stories are told with lot of data and dates that we miss the real emotions interconnected with the achievements. Greatly enough, this book of achievements is about the emotion and the struggle the heroes went through rather than just numbers.

why-not-lata-upadhyay-frontLata Upadhyay lists five achievers in this book. They come from different field contributing in someway to human kind. The life of each hero is subdivided into various sections, which keeps you glued to the book. A long single section would have bored any reader. I sincerely appreciate in Lata’s idea of telling the story in parts. To keep the read more interesting, Lata also provides additional interesting information in the form of boxed tit-bits. After each section, Lata also gives a timeline of the life of the hero covering their milestones. This is a great idea. Dates inside the story would have slowed down the read. By keeping it at the end, the flow of the story is not interrupted and at the same time we do not miss important dates. These success stories are not fiction. They should have been read from somewhere and posted here. Lata has given the credits to all the sources who have contributed to the book in the form of bibliography and references at the end of each section. Even the pictures are credited for the source. I humbly bow to this act of Lata’s genuineness.

Lata Updadhyay has selected five personalities from various walks of our life.

Pandit Ravi Shankar: A musician who stormed the entire world with his sitar and music.

Tenzing Norgay: A Sherpa who reached the top of the World, in fact among the first one to reach Mt. Everest.

Srinivasa Ramanujam: A simple person who solved the mysteries of mathematics, leaving a lot more for coming generations to solve.

Kapil Dev: In a country where education is everything a parent wants his kid to pursue, this man proved his success in sports paving way for a lot to pursue sportsmanship.

Dr. Varghese Kurien: The man of White Revolution, whose Amul changed the way milk is handled in India and also redefined co-operative unions into success.

This mix of personalities from music, adventure, academics, sports and administration is a great selection. All stories cover from their start of struggle to how they achieved the position they are in now. We all knew of these personalities for their achievements. We all can certainly speak a few sentences about these great achievers. But, not more than what they have achieved. In this book, Lata describes their struggle of these heros, including emotional, they faced as they progress through the achievement. The description of emotions experienced by Tenzing Norgay while he is in the last few metres of reaching Mt. Everest and his joy when he is on the top of the world, establishes Lata as a great author and story teller. Having said all, I have one thing to say. Lata could have selected atleast one women achiever to get included in this book. Thats just a suggestion.

Every reader would know that the literary world is filled with management and motivational books. However, there are only few that just tell the stories interestingly and motivate the reader without any big management jargon. This book ‘Why Not?’ is one such book. Read it.

Other Reviews:

why-not-lata-upadhyay-back

செப்டம்பர் 9, 2016. ஹோட்டல் இம்பீரியல், டெல்லி.

ஒரு கருத்தரங்கிற்காக நானும் என் பாஸும் டெல்லி சென்றிருந்தோம். எக்கச்செக்க பணம் கொட்டி, கலைநயத்துடன் இருந்தது அந்த ஹோட்டல் இம்பீரியல். தொழில் + அதிகார வர்க்கத்தினர்கள், தொழில் + அரசியல் வல்லுநர்கள், சட்ட நிபுணர்கள் மற்றும் மாணவர்களால் நிரம்பியிருந்தது நாங்கள் இருந்த அந்த அரங்கம். மேடையில் ராஜ்ய சபா எம்.பி. ராஜ்குமார் தூத் (இவர் வீடியோகான் நிறுவனர் வேணுகோபால் தூத்’இன் சகோதரர்) உட்பட பல முக்கிய புள்ளிகள் இருந்தனர். உக்கிரமான கவனத்துடன் நிகழ்ச்சி நடந்து கொண்டிருந்தது.

நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்தில் வேஷ்டி சட்டை போட்டு ஒருவர் அரங்கின் பின்புறத்தில் இருந்து யாரையும் தொந்தரவு செய்யாமல் நுழைந்தார். முன்வரிசைக்கு சென்ற அவருக்கு, அவ்வளவு கூட்டத்திலும் ஒருவர் குடுகுடுவென்று ஓடிவந்து இடம் ஒதுக்கித் தந்தார். தமிழர் என்று தெரிந்தாலும், அவர் திரும்பியபோது முகம் எங்கோ பார்த்தமாதிரி இருந்தாலும், சட்டென்று நினைவுக்கு வரவில்லை. பத்து நிமிடம் கழித்தே பொறி தட்டியது. அட! இது அவர்’ல?

பதினோரு மணியளவில், தேனீர் இடைவேளையில் பாஸிடம் சொன்னேன், “எங்கூர்காரர் ஸார்…”

“அதான் பார்த்தாலே தெரியுதே… வேஷ்டி கட்டி, நெற்றியில் பட்டை பூசி… தெரியுமா அவரை..?”

“ராஜ்ய சபா எம்.பி. ஸார்… அம்மாவோட அ.தி.மு.க. கட்சி…”

“அட… அப்படியா… அப்ப போய் பேசவேண்டியது தான..?”

“நீங்க வேற… நா பாட்டுக்கு ஏதாவது வாய கொட்டி உளறி வெச்சிடப்போறேன்… எதுக்கு வம்பு…”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது… சும்மா போய் பேசு… அதிகபட்சம் என்ன பண்ணுவாரு, பேசாம மூஞ்சிய திருப்பிக்கலாம்… அவ்ளோதான… போ… போய் பேசு…”

தோளில் தட்டி அனுப்பி வைத்தார் என் பாஸ்.

எம்.பி. ஒரு ஓரத்தில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து இன்னொருவருடன் பேசிகொண்டிருந்தார். அவரும் தெற்கத்திக்காரர் போலவே இருந்தார். மெல்ல அவர்களை நெருங்கி, “ஐயா… உங்ககிட்ட பேசலாங்களா..?”

“அட… நம்மூர் பையனா…”

“ஆமாங்கையா… மதுரை…”

“சொந்த ஊரே மதுரையா…”

“பக்கத்துல… பரமக்குடி… இராமநாதபுரம் மாவட்டம்… அங்க ஆத்துக்கு அந்தப் பக்கம் எமனேஸ்வரம்’ன்னு… சௌராஷ்டிரா பையங்க…”

இடியென சிரித்தார், “சொல்லாத… இதோ இவன் லோடலோடவென ஆரம்பிச்சிடுவார் உங்ககூட…”

அருகில் இருந்தவரை கை காட்டினார். அவரும் சௌராஷ்டிராவாம். சுப்ரீம் கோர்ட் அட்வகேட். முப்பது வருடமாய் டெல்லி வாசி. கைகுலுக்கிய அட்வகேட், “மதுரைல எங்க..?” சௌராஷ்டிரா’விலேயே கேட்க, “ஆரம்பிச்சிட்டான் பார்த்தியா…” என்று கேலி செய்தார் எம்.பி.

“லட்சுமிபுரம் ஏரியா… எம்.எல்.ஏ. சரவணன் இருக்காருல… அவர் ஏரியா… ஒரு வகைல தூரத்து சொந்தம்…”

“ஆமாமா… நம்ம எஸ்.எஸ். சரவணன் தான… ரைட் ரைட் ரைட்…”

“இருங்க ஸார், ஒரு டீ எடுத்துட்டு வர்றேன்…”, பிஸ்கட் தட்டை கீழே வைத்துவிட்டு பிரயத்தனப்பட்டு எழ முனைந்தார்.

“இருங்கைய்யா… நா எடுத்தாரட்டுங்களா..?”

“சரிப்பா… பால் இல்லாம, வரட்டீ…”

“சக்கரை…”

“கொண்டாப்பா…” அதற்குள் அந்த அட்வகேட் இரண்டு பாக்கெட் கொண்டுவந்திருந்தார்.

“பால் இல்ல தான…” என்று கேட்டுக்கொண்டே டீ அருந்த ஆரம்பித்தவர், “இப்ப என்ன வேலை பாக்குறீங்க ஸார்..?”

“இன்ஜினியருங்க… இந்த ரிலையன்ஸ் இருக்குல்ல… அதுல… ஆனா, இப்ப கொஞ்சம் லீகல் பக்கம் வந்தாச்சு…”

“எந்த அம்பானி குருப்பு..?”

“பெரியவருங்க… முகேஷ் அம்பானி கம்பெனி’ல இருக்கேன்…”

“ரைட் ரைட் ரைட்… நல்ல வேலை ஸார்… லா படிச்சிருக்கீங்களா…”

“இல்லீங்கையா… ட்ரான்ஸ்பர்’ல அங்க இங்க தூக்கிபோட்டு கடைசில இங்க செட்டில் ஆகிட்டேன்…”

“டெல்லி’லயா ஸார் வேலை..?”

“இல்லீங்க… ஆபீஸ் மும்பைதான்… வீடும் புள்ள குட்டிகளும் அங்கதான்… சும்மா இன்னைக்கு ஒருநாள்தான் வந்துட்டு போறேன்… அதிகபட்சம் மாசம் ஒருக்கா வரவேண்டியிருக்கும்… மத்தபடி உடனே திரும்பிடுவோம்… உங்களுக்கு எப்படி இருக்குய்யா டெல்லி… சாப்பாடெல்லாம் ஒத்து வருதா…”

“சாப்பாடு கஷ்டம் தான் ஸார்… கஞ்சி… அதான் சாப்பாடு…”

navaneethakrishnan

திரு. நவநீதகிருஷ்ணன், ராஜ்ய சபா MP, அதிமுக

எனக்கு அவ்வளவாக போட்டோ எடுக்கும் பழக்கமில்லை. ஆனாலும் உடன் இருந்த சுப்ரீம் கோர்ட் அட்வகேட் என் மொபைலை பிடுங்கி, “ஐயாவோட நில்லுங்க தம்பி…” என்று ஒரு போட்டோ எடுத்துத் தந்தார். “ஞாபகமா இருக்கும்…”

“ஐயா… இது என்னோட கார்டு… மும்பைல இருக்கேன்…”

பத்திரமாக வாங்கி சட்டைப் பையில் வைத்துக்கொண்டவர், “என் நம்பர் எழுதிக்கோங்க…” என்று இரண்டு மொபைல் நம்பர் தந்தார். அவர் தந்த எண்களை என் மொபைலில் பதிகையில், “என் பேரு எழுதிக்கோங்க ஸார்… ஏ. நவநீதகிருஷ்ணன்…”

“ஐயா, உங்க பேரு தெரியாதுங்களா…”

“எப்படி ஸார்…”

தேவையில்லாமல் சரடு விட்டு மாட்டிக்கிறதுக்கு, உண்மையே சொன்னேன், “நீங்க பாடுனீங்களே… ராஜ்ய சபால…”

“ஹா ஹா ஹா ஹா…” வெடித்துச் சிரித்தார். “நம்ம பாட்டு எவ்ளோ பேமஸ் பார்த்தியா…” என்று அட்வகேட் தோளில் தட்டினார். பின் என்னை பார்த்து, “அதுக்கப்புறம் பேசுனத கேட்டீங்களா..?”

சங்கோஜத்துடன், “இல்லைங்க ஐயா…” என்றேன்.

“கேளுங்க ஸார்…” என்றார். ஆனால் ஏனோ, இப்பவரை நான் கேக்கலை. “அப்புறம், உங்க நம்பர்’ல இருந்து எனக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பிச்சிருங்க ஸார்…”

அதற்குள் தேநீர் இடைவேளை முடிந்து உள்ளே சென்றோம். அவர் முன் வரிசையில் சென்று அமர, நான் என் பாஸ் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொண்டேன்.

பாஸ் கேட்டார், “என்ன நல்ல பேசினாரா..?”

நான், “எஸ் ஸார்… நான் ரொம்ப பயத்தோடையே அவரை நெருங்கினேன்… ஆனா அவர் என்னை சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வந்துட்டாரு… எத்தனை தடவை சொன்னாலும் காதுலயே போட்டுக்காம என்னை ‘ஸார் ஸார்’ன்னே கூப்பிட்டு சங்கோஜப்பட வெச்சிட்டாரு…”

பாஸ், “நைஸ்… ஆமா, அவருக்கும் இந்த காம்படீஷன் லா’க்கும் என்ன சம்பந்தம்..?” என்று கேட்டபோதுதான் நான் கூகிள் செய்து பார்த்தேன்.

மே 18, 1956ல் பிறந்த திரு. நவநீதகிருஷ்ணன் தஞ்சாவூர் மாவட்டம் ஒரத்தநாடு தாலுகாவில் உள்ள பொன்னப்பூர் மேற்கு கிராமத்தை சேர்ந்தவர். பூண்டியில் உள்ள கல்லூரியில் பி.எஸ்சி. பட்டம், சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் பி.எல். பட்டம், சைபர் கிரைம் மற்றும் சட்டத்தில் முதுகலை பட்டயப் படிப்பு படித்துள்ளார். 1981ம் ஆண்டு வக்கீலாக பதிவு செய்துள்ளார். 1991 – 1996’ல் தஞ்சாவூரில் உள்ள போதைப் பொருள் தடுப்பு வழக்குகளை விசாரிக்கும் சிறப்பு கோர்ட்டின் சிறப்பு அரசு குற்றவியல் வக்கீலாக (Special Public Prosecutor under the Narcotic Drugs and Psychotropic Substances (NDPS) Act and Essential Commodities Act) இருந்துள்ளார். ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 2001’ல் சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் கூடுதல் அரசு குற்றவியல் வக்கீலாக (Additional Public Prosecutor) பணியாற்றியுள்ளார். 2004’ல் தமிழ்நாடு அரசுப் பணியாளர்கள் தேர்வாணைய உறுப்பினராக 2008 வரை பதவி வகித்துள்ளார். அதன் சேர்மனாகவும் இருந்திருக்கிறார். 2011-2013’ல் அ.தி.மு.க. ஆட்சி அமைத்தபோது தமிழக அரசின் அட்வகேட் ஜெனரலாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். 2014’ல் தமிழ் நாடு சார்பாக அ.தி.மு.க.வால் ராஜ்ய சபாவுக்கு எம்.பி.யாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். இதற்கிடையில், வருமானத்திற்கு அதிகமாக சொத்து சேர்த்ததாக தொடரப்பட்ட வழக்கில், தமிழக முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதாவுக்காக பெங்களூரு சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் ஆஜராகியிருக்கிறார். சென்னை சி.பி.ஐ. நீதிமன்றத்தில் விசாரணையில் இருந்த செல்வி ஜெயலலிதாவுக்கு எதிரான பிறந்த நாள் பரிசு வழக்கு மற்றும் செல்வ வரி கணக்கு தாக்கல் செய்யாததாக செல்வி ஜெயலலிதா மீது தொடரப்பட்ட வழக்கு ஆகியவற்றிலும் ஆஜராகியுள்ளார். (தகவல்: Elections.in மற்றும் Court Verdict)

மதிய உணவு இடைவேளையின்போது அவர் அருகில் சென்றேன். சிலர் அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். முக்கியமாக மாணவர்கள். சிநேக பாவத்துடனேயே பேசிக்கொண்டிருந்தார் அனைவருடனும்.

இடையே என் தட்டைப் பார்த்தவர், “நல்ல சாப்பிடுங்க…” என்றார்.

“நல்லா வயிறார சாப்டுட்டேங்க… வெள்ளிக்கிழமையா, அதான் கறி போட்டுக்கல… மத்தபடி திருப்தியா சாப்ட்டேன்… இதுக்கு மேல சாப்பிட்டா மதியம் தூங்கிருவேன்… பாஸ் வேற கூட இருக்காரு…”

மீண்டும் சிரித்தவர், “ஆமா… உங்க கம்பெனி’ல முக்கியமான பொறுப்புல இருபீங்கல்ல…”

“அப்படி எல்லாம் இல்லேங்க ஐயா… சும்மா மேனேஜரா இருக்கேன்…”

“அந்த பதவி பெருசுல்ல… கம்பெனி’க்கு உபயோகமா இருக்கீங்கல்ல…”

“அது என்னமோ இருக்கேங்க…”

“ரைட் ரைட்… அதான் முக்கியம்…”

மீண்டும் மற்றவர்களிடம் பேசப் போனார்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவரை நெருங்கி, “மீட்டிங் முடிச்சி பாஸோட அப்படியே கிளம்பினா கிளம்பிடுவேன்… அதான் சொல்லிட்டு போலாம்னு…”

“பத்திரமா போயிட்டுவாங்க… என் நம்பர் இருக்குல… ஏதும்’னா சொல்லுங்க…”

“கண்டிப்பாங்க… வர்றேங்கய்யா…”

“ரைட் ரைட்…”

இரண்டரை மணிக்கு லஞ்ச் முடித்து அனைவரும் அரங்கத்திற்குள் வந்திருக்க வேண்டும். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்த போது  பலர் இன்னும் வெளியே பேசிக்கொண்டும் சாப்பிட்டுக்கொண்டும் இருந்தனர். நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் அனைவரையும் உள்ளே வரச்சொல்லி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் திரு. நவநீதகிருஷ்ணன் ஏற்கனவே நேரத்தோடு வந்து உள்ளே அமர்ந்து விட்டிருந்தார். மதியம் கருத்தரங்கு தொடங்கிய அரைமணிநேரம் கழித்து பலர் தலை நடனமாடத் தொடங்கியது. ஆனால்  திரு. நவநீதகிருஷ்ணன் மிகவும் உன்னிப்பாக மேடையில் பேசுபவரை கவனித்துக்கொண்டும் குறிப்புகள் எடுத்துக்கொண்டும் இருந்தார்.

அன்று அவரோடு இருந்த பொழுது மொபைல் எடுத்து பேசி பார்க்கவில்லை. பேசுபவரோடு மட்டும் கவனம் செலுத்தினார். நேரத்தை கடைபிடிப்பதில் (punctuality) குறிப்பாக இருந்தார். பிறருக்கு மரியாதை தந்தார். கவனமாக குறிப்புகள் எடுத்துக்கொண்டார். வாய்விட்டு சிரித்தார். சந்தோஷமாக இருந்தார். அவரைப்பற்றிய மற்றவர்கள் அபிப்ராயம் எனக்குத் தெரியவில்லை. இது அன்று ஒரு நாளில் நான் அவருடன் இருந்த போது உணர்ந்தது. ஒருவர் உயர, படிப்பு திறமை தாண்டி இந்த பண்புகளும் முக்கிய காரணம்.

Climbing Rainbows
-Sree Latha Radhakrishnan
Leadstart Publishing

Children are always fascinating. They can suck your sorrows out and inject an instant smile in you. Like rainbows, like elephants, like seas, like stars. They can surprise you and bring in a smile anytime. They are the only group that is constantly learning. So when there was an intimation about this book on children I grabbed it immediately.

Climbing Rainbows FrontClimbing Rainbows is a collection of six short stories. Each story speaks about a new and challenging situation that a child may face. Children stories are of two types. One is about children. They speak about children. The characters are filled with children. But the issues would be quite mature. The children would be just character in a quite adult movie. Steven Spielberg’s movies Extra Terrestrial (ET)Artificial Intelligence (AI) and Charles Dickens’s book Oliver Twist would fall in this mature category. The other type of stories are for children. The stories would be simple to attract a child. The incidents would be childish and the fun would make the child glued to the story. Cartoons like Tom & Jerry and Popeye could fall under such genre. Rarely these two categories would merge, where a serious issue is told in a way a kid would understand. Climbing Rainbows is one unique book with a collection of such six short stories. These stories talk quite mature issues, but from the perspective of a kid. They speak from the point of view of a kid. A slight slip would have taken the stories to an adult one talking about kids. But no, the author Sree Latha Radhakrishnan has entire control on what she says. She has handled the flow extremely well. I really appreciate for her control on the story. All the six plots handled are quite mature plots and at the same time filled with incidents that would involve a kid. I could tell these stories to both my kids Soorya (age 8) & Varsha (age 5) with ease and they could easily involve in the stories. That is the success of this collection.

Each story explains a psychological hardship faced by a kid and how he/she overcomes it. Though the stories handles tough plots, they all are highly positive. Recommend reading the stories to your kids, for your kids.

Other Reviews

Climbing Rainbows Back