ஆப்பீஸ்

 சுற்றல்

முன்குறிப்பு: இந்த கதையில் வரும் அத்தனையும் கற்பனையே. கற்பனை அன்றி வேறில்லை. யாரும் எக்காரணம் கொண்டும் பொங்கி வந்து பூட்டை ஆட்டக்கூடாது.

6-பட்டறை

எவ்வளவு கரட்டாண்டியான இடமாக இருந்தாலும் அங்கும் ஏதாவது ஒரு நேரங்கடத்தி இருக்கும்.

ஆப்பீஸ் போய் வந்து, நீச்சலில் குளித்து, அழகி கண்டு களித்து, நூலகத்தில் மூழ்கி, நடுப்பூங்காவில் சுற்றிய போதும் மனம் ஆறவில்லை. எங்கள் எட்டு பேரின் மனம் மேலும் மேலும் ஏதாவதொரு அனுபவம் தேடிக்கொண்டிருண்டது. நடுப்பூங்காவில் உள்ள குளத்து நீரில் கதை பேசியபடியே கைகளால் நீரை அளவளாவிக் கொண்டிருந்தோம். செக்யூரிட்டி வந்து எச்சரித்து விட்டு போனார்.

“ஏங்க?” என்று கேட்டோம்.

பரிவுடம், “பண்ணாதீங்க தம்பிகளா. பாருங்க, இது போட்டல் காடு. பாலைவனம். இங்கு எப்படி இவ்ளோ தண்ணி’ன்னு யோசிக்க மாட்டீங்களா. சுத்திகரிக்கப்பட்ட தண்ணிப்பா இதெல்லாம். இதிலெல்லாம் கைய போடாதீங்க” என்று கோவம் குறைத்து அன்புடன் விளக்கினார்.

“சுத்திகரிக்கப்பட்ட தண்ணின்னா? கடல்லேருந்தா?”

“இல்ல தம்பிங்களா. அதுக்கும் மேல”

“புரியலியே. தெளிவா சொல்லுங்க செக்யூரிட்டி ஆப்பீஸர்”

“அட, இதெல்லாம் டாய்லெட் தண்ணிப்பா. ஆய்த்தண்ணி. சும்மா கைய கைய விட்டு ஆட்டிக்கிட்ருக்காதீங்க”

சட்டென்று நீரில் இருந்து கையை உதறி அடுத்தவர் சட்டையில் துடைத்துக் கொண்டோம். விஷால், மேலும் தெளிவாக, “எங்க டாய்லெட்’ங்களா ஆப்பீஸர்?” என்று கேட்க.

“ஆமா. உங்க டாய்லெட், உங்க பக்கத்து வீட்டு டாய்லெட் மற்றும் இங்கு உள்ள அத்தனை வீட்டு டாய்லெட் நீரும் சுத்திகரிக்கப்பட்டு இங்க வருது. போப்பா” என்று சலிப்புடன் விலகினார்.

ரஞ்சன் மட்டும் தனியே ஓடிப்போய் அந்த செக்யூரிட்டி ஆப்பீஸரிடம் ஏதோ கேட்டு வந்தான். என்னடா கேட்ட என்று நான் இரகசியமாக விசாரித்த போது நீச்சல் குளத்து நீர் பற்றிவிவரம் கேட்டுக்கொண்டதாக சொன்னான். நான் அவனை மேலும் துறுவவில்லை. ஆனால், ரஞ்சன் அதன்பின் நீச்சல் குளத்தில் குளிப்பதை நிறுத்தி விட்டன்.

‘நம்பிக்கை பச்சை’ போர் அடிக்க ஆரம்பித்தது.

சப்யா ஒரு ஐடியா கொண்டு வந்தான்.

“பக்கத்து வீடுகளில் இருக்கும் ஆண்ட்டிகளிடம் சென்று சர்வே எடுக்கலாமா? நீங்க என்ன சோப் உபயோகிக்கிறீங்க? என்ன சேனல் பாப்பீங்க? இந்த மாதிரி மேனேஜ்மெண்ட் சர்வே. கேட்டா, எங்களுக்கு பயிற்சியில் அஸய்ன்மெண்ட் தந்துருக்காங்க என்று சொல்லிரலாம். எட்டாவது பஞ்சபி மற்றும் பதினோராவது தெலுங்கு ஆண்ட்டி வீட்டில் நான் சர்வே எடுக்கிறேன். நீங்களும் உங்களுக்கு பிடிச்ச ஆண்ட்டி வீட்டில் சர்வே எடுங்க” என்று பேப்பர் பேனாவுடன் கிளம்பிவிட்டான்.

அவனை கட்டுப்படுத்தி உக்கார வைப்பதிற்குள் பெரும்பாடாகிவிட்டது. இனி பிள்ளைகள் வீடு தங்காது. எதாச்சும் பண்ணி வேலைக்கே உலை வெச்சிக்குவோம் என்று எங்களுக்கே சுயபயம் வந்துவிட்டது. ‘நம்பிக்கை பச்சை’ தாண்டி வெளியில் சுற்றுவோம் என்று முக்கால் மனதுடன் முடிவு செய்தோம்.

வழக்கம் போல முதலில் தேடியது தின்பதற்கான ஹோட்டல் தான். ‘நம்பிக்கை பச்சை’ இருக்கும் மோடிகாவ்டியில் இருந்து கம்பனி பேருந்தில் ஜாம்நகர் வருவோம். நான் மூச்சுக்கு முந்நூறு தடவை ஜாம்நகர் என்றாலும், ‘நம்பிக்கை பச்சை’ குடில்கள் அமைந்திருந்ததென்னவோ ஜாம்நகரில் இருந்து கிட்டத்தட்ட முப்பத்தைந்து கிலோ மீட்டர் தள்ளி இருக்கும் மோடிகாவ்டியில் தான். அதனால் ஒவ்வொரு முறையும் ஏழு ரூபாய் தந்து கம்பனி பேருந்தில் வரவேண்டும். ஜாம்நகர் வந்து ஹோட்டலில் வயிறார தின்னுவோம். பெரும்பாலும் வெஜ் தான். குஜராத்தில், ஒவ்வொரு ஊரிலும் சில பகுதிகளை தாண்டி நான்-வெஜ் சுதந்திரமாக கிடைப்பதில்லை. அப்பொழுது எங்களுக்கு ஜாம்நகர் சரியாக தெரியாததால் காய்கறி தின்றே திருப்தியடைந்தோம். விஷால் மட்டும் பொறுக்கமாட்டாமல் ஒரு முறை மெனு புத்தகத்தை திருடி கொண்டுவந்துவிட்டான். வெறும் ஒரு பக்க கார்ட் அல்ல அந்த மெனு. A4 அளவில் லேமினேட் செய்யப்பட்ட இருபது பக்கங்கள் கொண்ட பைண்ட் செய்யப்பட்ட புத்தகம் அந்த மெனு கார்ட். அந்த மெனு கார்ட்’ல் நான்-வெஜ், சிக்கன், மட்டன், மீன் ஆகியவை விலைப்பட்டியலோடு இருக்கும். ஆனால், ஹோட்டலில் பரிமாற மாட்டார்கள். மெனுவில் போட்டு ஊரையா ஏம்மாத்துகிறாய், உனக்கெல்லாம் மெனு கார்ட் ஒரு கேடா என்று கோவப்பட்டு அதை திருடி கொண்டுவந்து விட்டன். தன் அறையில், மெத்தை பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு அடுத்த சில நாட்கள் அந்த நான்-வெஜ் மெனு பார்த்தே திருப்தி பட்டுக்கொண்டிருந்தான் விஷால். ஆர்வம் தாளாத போது நானும் அவ்வப்போது சென்று ஆசைதீர அந்த பட்டியலை பார்த்து மனஷாந்தி அடைவேன்.

இரண்டாவதாக நாங்கள் தேடியது திரையரங்கம். அன்றைய தேதிக்கு ஜாம்நகரில் சற்று ரிச்’சான திரையரங்கம் என்றால் அது ‘மெஹுல்’ தான். மற்ற திரையரங்கள் விட அங்கு குஜ்ஜு பெண்கள் அதிகமாக வருவதாக செவிவழி செய்தியறிந்தோம். வேறு வழியின்றி நாங்கள் அங்கு பார்த்த படம் ‘ஒண்ணரை டன் சிங்க’த்தின் முன்னோடி சன்னி தியோலின் ‘தி ஹீரோ: ஒரு உளவாளியின் காதல் கதை (The Hero: Love Story of a Spy)’. நீட்டாக சவரம் செய்து கொண்டு, கருப்பு கலர் தலைமயிருடன் இந்தியாவில் ப்ரீதி ஜிண்டா’வுடன் ஒரு டூயட் (இங்கே சொடுக்கவும்). பின் பாதியில், பழுப்பு கலர் தலைமயிர் மற்றும் ஆட்டுக் குறுந்தாடியுடன் மூக்குக் கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டு கனடாவில் பிரியங்கா சோப்ரா’வுடன் ஒரு டூயட் (இங்கே சொடுக்கவும்). கிளைமாக்ஸ் வரை பாகிஸ்தானியர்களை தொடர்ச்சியாக நொங்கி நூலெடுத்து, கெட்ட இந்திய துரோகிகளை அழித்து, சதிகளை முறியடித்து, இயற்கை பேரிடர்கள் மீறி சண்டையிட்டு தாய்த் திருநாடாம் ‘பாரத் மாதா கீ ஜே’ இந்தியாவை காப்பாற்றும் ஒரு தேசபக்தி படம். வேறு வழியில்லாமல் இந்த எழவை மூன்று முறை திரையரங்கிலேயே பார்த்தோம். படம் பார்க்க செல்வதோ, படம் பார்ப்பதோ அல்லது அங்கு வாங்கி தின்பதோ சுவாரசியம் இல்லை. மெஹுல்’லில் இருந்து திரும்பி வருவதுதான் ஜாலியான பயணம். போகும்போது கம்பெனி பேருந்தில் சென்றுவிடுவோம். படம் முடிந்து வெளியே வரும்போது மணி பனிரெண்டரை தாண்டிவிடும். ஒருமுறை ‘சக்கடா’ எனப்படும் மீன்பாடி வகை வண்டியில் திரும்பினோம். ஒருமுறை லாரியில் திரும்பினோம். ஒருமுறை முப்பத்தைந்து கிலோ மீட்டர் தூரமும் நள்ளிரவில் நடந்தே வரத் துணிந்து, ஐந்து கிலோமீட்டர் முடிவதற்குள் நாக்கு தள்ளி சரக்கு லாரி பிடித்து வந்து சேர்ந்தோம்.

நாங்கள் மூன்றாவதாக சென்ற இடம், ஒரு கடற்கரை. அதற்கு பெயர், பெக்டெல் பீச் (Bechtel beach). அதற்கு இந்த பெயர் வந்தது ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை. நம்பிக்கை நிறுவனம் ஒரு மிகப்பெரிய எண்ணை சுத்திகரிப்பு ஆலை கட்டியிருக்கிறது அல்லவா. அது காட்டப்படும் போது அதன் கட்டுமானத்தை மேற்பார்வை இட்டு மொத்தமும் வழிநடத்திச் சென்றது ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனம் தான். அப்படி எண்ணை சுத்திகரிப்பு ஆலை கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்த போது இடையே ஒரு மிகப்பெரும் புயல் கரை கடந்தது. பாதி கட்டப்பட்டிருந்த ஆலை ‘புயலில் சிக்கிய ஆலை’ போல் கிழிந்து தொங்கியது. நம்பிக்கை நிறுவன முதலாளி வெளிநாட்டு நிறுவன மேலாளர்களை அழைத்து பேசினார்.

“புயலுக்கு அப்புறமான ஆலையை பார்த்தீர்களா..?”

“பார்த்தோம். மொத்தமாக நாசமாகி இருக்கிறது. ஒண்ணும் தேறாது”

இதை சொல்ல நீங்க எதுக்கு என்ற மனநிலையில் முதலாளி கேட்டார், “புயலுக்கு முந்தைய நிலையை கொண்டுவர எத்தனை நாளாகும்?”

வெளிநாட்டு மேலாளர்கள், “நாங்க வார விடுமுறையின்றி ரத்தமாய் உழைத்தாலும் இதுவரையானதை திரும்ப நிர்மாணிக்க குறைந்த பட்சம் ஆறு முதல் ஒன்பது மாதம் ஆகும்.”

“உற்பத்தி தள்ளிப்போனால் லாபமும் தள்ளிப்போகுமே”

“அதுக்கு நாம என்ன ஸார் பண்ண முடியும்? புயல் இறைவனின் விதி. நாம் அதன் தீர்ப்பை தலைவணங்கித்தான் ஆகவேண்டும்”

யார்ரா இவன், படிச்ச மேனேஜர் மாதிரியா பேசுறான் என்று வெறுத்தபடி தாடையை சொறிந்தபடி நம் நாட்டு பொறியாளர்களை பார்த்தார்.

“தலைவரே. கெடக்குறானுங்க அவனுங்க. ஒரு மாசம் டைம் கொடுங்க. அதிகாரம் மற்றும் தேவையான பணத்தை தைரியமா கொடுங்க. நாங்க இதை நிமிர்த்திக் காட்டுறோம்,” என்று நம்பிக்கை தந்தனர்.

“சரிடாப்பா. இது நம் சொத்து. நம் உழைப்பு. நாமே இதை மறு நிர்மாணிப்போம். இனி பொறியாளர்கள் நீங்க தான் ராஜா. கிளப்புங்கள். இந்த வெளிநாட்டு மேலாளர்கள் இங்கு வந்து உங்க வேலையை தொந்தரவு செய்யாமல் நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று இந்திய பொறியாளர்களுக்கு முழு சுதந்திரம் தந்தார்.

கிங்கரர்கள் நம் இந்திய பொறியாளர்கள். ஒரு மாதம் கூட எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. வெறும் இருபத்தெட்டே நாளில் ஆலையை பழையபடி கட்டி நிமிர்த்தினார்.

இதற்கிடையே, வெளிநாட்டு மேலாளர்களுக்கு முழு சம்பளத்துடன் கூடிய ஒரு மாத விடுமுறை அளித்தார் நம்ம முதலாளி. அந்த மேலாளர்கள் அந்த ஒரு மாதத்தை இந்த கடற்கரையில் கவலையின்றி கழித்தனர். இந்த தொடர் முழுக்க முழுக்க கற்பனை கதை என்பதால் அந்த வெளிநாட்டு நிறுவனத்தின் பெயரை நான் இங்கு சொல்ல முடியாது. ஆனால், அந்த ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு இந்த கடற்கரை ‘பெக்டெல் பீச்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. அந்த கடற்கரைக்கு தான் நாங்கள் மூன்றாவதாக சென்றோம். யாருமற்ற கடற்கரையில் அட்டகாசமாக ஒரு நாள் முழுவதும் கழித்தோம். திரும்பி வரும்போது கிரீஷ்’ன் கைக்கடிகாரம் தொலைந்து விட்டிருந்தது. “டேய். ஆயிரத்தி நானூறு ரூவாடா. போய்த் தேடலாம்டா” என்று கெஞ்ச, திரும்பிப் போய் பார்த்தோம். கடிகாரம் ஒரு கல்லின் மேல் வைத்த இடத்திலேயே இருந்தது. யாருமற்ற வனாந்திரத்தில் அது திரும்ப கிடைத்தது ஆச்சரியமே இல்லை. கைக்கடிகாரம் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் கிரீஷ் அன்றிரவு எங்களுக்கு அறநூறு ரூபாயில் ட்ரீட் தந்தான்.

நாங்கள் ஊர் சுற்றுவதை பார்த்து திராவிட மன்றும் ஆரிய நண்பர்களும் தம்தம் மாநில தோழமைகளுடன் ஊர் சுற்ற ஆரம்பித்தனர். நாங்கள் செல்லும் இடத்திற்கு இவர்கள் அடுத்த நாள் செல்வார்கள். இந்த விஷயத்தில் நாங்கள் முன்னோடியாய் திகழ்ந்தது எனக்குப் பெருமை.

பின்பு துவாரகா மற்றும் பேட் துவாரகா ஆகிய பக்தி தளங்களுக்கும் சென்றோம். ஆனால் அங்கு கோவில்கள் பராமரிப்பற்று பணம்கொழிக்கும் இடமாக இருந்தது. சோம்நாத் போகவே இல்லை. மற்ற நட்புக்குழுக்கள் மேற்படி பயணங்கள் மேற்கொள்ள நாங்கள் பழையபடி நீச்சல், நூலகம், சாப்பாடு, அரட்டை என்று செட்டில் ஆனோம்.

சுற்றல் போதும். கொஞ்சம் ஆப்பீஸில் நடந்த அனுபவங்களையும் பார்ப்போம். அப்படியே முதல் விக்கெட் விழுந்த கதையும் பார்ப்போம். அதுவும் எங்கள் நட்பு வட்டத்திலேயே.

8-சம்பவம்

ஆப்பீஸ்

பட்டறை

முன்குறிப்பு: இந்த கதையில் வரும் அத்தனையும் கற்பனையே. கற்பனை அன்றி வேறில்லை. யாரும் எக்காரணம் கொண்டும் பொங்கி வந்து பூட்டை ஆட்டக்கூடாது.

5-மொட்டை

மொட்டைத் தலையுடன் ஆட்டம் தொடங்கியது என்றவுடன் நான் ஏதோ தலைகீழாக நின்று டைவ் அடித்தது மாதிரி டெர்ரரா எதிர்பார்த்திருப்பீர்கள் போல. அதெல்லாம் ஒண்ணும் கிடையாது. நர்சரி பிள்ளைகள் பள்ளிக்கு போவது போலத்தான் அந்த இரண்டு மாசம் ஜாம்நகர் பயற்சி அரங்கத்தில் சுற்றித் திரிந்தோம். அந்த அரங்கம் தான் எங்கள் பால பட்டறை. ஒண்ணும் பெருசா பண்ணாம, வேளா வேளைக்கு டீ குடிச்சிட்டு, லஞ்ச் சாப்டுட்டு, கேள்விகள் பல கேட்டு, பெரியவா எதாவது சொன்னா ‘வாவ்’ என்று வாய் குவித்து, இருக்குற இடம் தெரியாம இருந்துட்டு போக அந்த இரண்டு மாத பால பட்டறை சொல்லிக்கொடுத்தது.

காலைல வீட்ல எந்திருச்சு அரக்க பறக்க தயாராகி கிளம்புவோம். கொஞ்சம் தாமதமா போனாலும் pantryல ஆம்லேட் கிடைக்காது. வெறும் ரொட்டிய ஜாம் தடவி அசை போட்டுட்டு வரவேண்டியிருக்கும். எல்லாரும் தயாராகும்போது நாலு பஸ் வந்து நின்றிருக்கும். ‘நம்பிக்கை பச்சை’யில் இருக்கும் வீட்டில் இருந்து எதிரே இருக்கும் தொழிற்சாலையில் இருக்கும் பட்டறைக்கு செல்ல. எந்த பெண் எந்த பேருந்தில் ஏறுகிறாள் என்பதைப் பொறுத்து மக்கள் வெள்ளம் அலை மோதும். ஒரு அழகான பெண் ஏறிய பேருந்தில் இன்னொரு அழகான பெண் பொதுவாக ஏறுவதில்லை. டிசைன் அப்படி. அதனால் இயற்கையாகவே பேருந்தில் கூட்டம் ஒரு மாதிரி கட்டுக்குள் இருந்தது.

அடிக்கிற வெயிலுக்கு கப்புன்னு பட்டறையில் போய் ஒடுங்கிக் கொள்வோம். வழக்கம் போல, முன் வரிசைகளில் எவனும் உட்கார மாட்டான்கள். ராகவன் என்றொரு படிப்பாளி இருந்தான். அவன் முன் வரிசைகளில் வலது ஓரம் உட்காருவான். தமிழ் பூணூலன். கருவியியல் பொறியாளன், என்னைப்போலவே. நிறைய கேள்வி கேட்பான், ‘நண்பன்’ ஸ்ரீவத்ஸன் கணக்காய். நான் இடது பக்கம் உட்கார்ந்திருப்பேன். கேள்வி எதுவும் கேட்கமாட்டேன். எதாவது ஒரு அழகி என் பார்வையில் படும்படி உட்கார்ந்து கொள்வேன். மேடைப் பேச்சாளரை கவனிப்பதே கிடையாது. ஆனால், மேடையில் இருப்பவர் கேள்வி ஏதும் கேட்டல் விடை தெரிந்தவன் போல் கை உயர்த்துவேன். என்னை நிராகரித்து வேறு யாரவது ஒருவரை பிடித்து நோண்டுவார்கள். பதில் என்பதைவிட பதில் சொல்லத்தெரியாத ஒருவரை பிடித்து உயிரெடுக்கும் உளவியல். மொட்டை போட்டது ஒரு பயனாக வேறு அமைந்தது எனக்கு. வட இந்தியாவில் குடும்ப மரணத்தில் மொட்டை போடுவது வழக்கம் போல. அதனால் என் மொட்டை பார்த்து கரிசனம் கொண்டு என்னை பெரிதாக எந்த வாத்தியும் தொந்தரவு செய்வதில்லை. மொட்டையினால் ஆய பயன் அதுமட்டுமல்ல. அதை விட சுவாரஸ்யமான ஒரு உளவியல் நாடகம் அரங்கேறியது. பெண்கள் என்னிடம் சற்று உரிமையோடு பயமின்றி பேச பழக ஆரம்பித்தனர். தென்னிந்தியப் பெண்கள் உரிமையோடு பழகக் காரணம் நான் அப்பொழுது மொட்டை போட்டு சுமாராக தெரிந்ததுதான். அது என்னமோ தெரியல, அழகான ஆண்களை பெண்கள் தூரத்தில் இருந்து ரசிக்கிறார்கள்; பட், சற்று சுமாரான ஆண்களிடம் தைரியமாக உரிமையோடு பழகுகிறார்கள். இது, ஆண்களுக்கும் கொஞ்சம் பொருந்தும். இன்னொருவர் சைட் அடிக்க வாய்ப்புள்ள மிக மிக அழகான பெண்ணை துணையாக கொள்ள ஆண்கள் சற்று யோசிக்கின்றனர். அதே, காதலி அல்லது நண்பி என்றால் அவர்களுக்கு பிரச்சனை இல்லை. ப்ளடி மேல் சாவனிஸ்ட். போகட்டும். வட இந்திய பெண்களும் என்னிடம் அனுதாபத்தோடும் கரிசனத்தோடும் பேசினார். நாசூக்கு கருதி ‘யார் மறைவுக்கு மொட்டை போட்டாய்?’ என்று அவர்களும் கேட்கவில்லை. வலிய வர்ற வாய்ப்பை எதுக்கு விடுவானேன் என்று நானும் என் மொட்டை புராணத்தை சொல்லவில்லை.

நாங்கள் ஒரு எட்டு பேர் இருந்தோம். நான், கபில், ரஞ்சன், சப்யா, அலோக், விஷால், கிரிஷ் மற்றும் ஒருவன் (ச்சே, பேர் சட்டென்று ஞாபகம் வரவில்லை. வந்தவுடன் இதை அப்டேட் செய்யணும்). சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாத கோஷ்டி. ஒரே ஒரு ஒற்றுமை இருந்தது. அனைவரும் சுமாரான குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவர்கள், சப்யா தவிர. நம்பிக்கை நிறுவனத்தில் துணை ஜனாதிபதியாக இருந்தவரின் மகன் சப்யா. மற்றொரு ஒற்றுமை அனைவரும் கல்லூரி முடித்து ஒரு வருடம் நாயாய் வேலை தேடி, பின் ஒரு வருடமேனும் ஒரு சின்ன நிறுவனத்தில் கழுதையாய் குப்பை கொட்டியவர்கள். அனைவருக்கும் வீட்டின் கஷ்டம் புரிந்து வேலைக்கு வந்தவர்கள். மேற்கொண்டு படிக்க ஆசை மற்றும் திறமை இருந்தும் போதுமான வசதியின்றி குடும்பத்தை காப்பாற்ற வேலையில் இறங்கியவர்கள். ஓரளவுக்கு எல்லோருமே கொஞ்சம் மனதளவில் முதிர்ச்சியானவர்கள். அவர்களுடனான நட்பு அருமையாய் கழிந்தது. நட்புக்குள் பணம் பார்க்காது செலவு செய்தோம். தமிழர்கள், கன்னடர்கள், தெலுங்கர்கள், மலையாளிகள் மற்றும் வட இந்தியர்கள் (இதில் அவர்களுக்குள் பிரிவினையே இல்லை) என்று சுற்றியபோது நாங்கள் எட்டுபேர் நண்பர்களாய் சுற்றினோம்.

சூரியன் மறையத் தொடங்கியதும் மீண்டும் அதே நாலு பஸ். ‘நம்பிக்கை பச்சை’ வீட்டில் இறக்கி விடப்படுவோம். மீண்டும் டீ மற்றும் நொறுக்குத்தீனி. பின் எட்டுபேரும் கிளம்பி துண்டு டவுசர் எடுத்துக்கொண்டு நீச்சல் குளத்திற்கு செல்வோம். மிகப்பெரிய சுத்தமான நீச்சல் குளம். எட்டுபேரும் ஆசை தீர ஒரு மணிநேரம் குளிப்போம். ரஞ்சன் மட்டும் நீள்வட்டத்தில் நீச்சல் அடித்துக் கொண்டே இருப்பான். நன்றாக பழகிக்கொண்டான். மற்ற ஆறு பேரும் குழந்தைகளுக்கு நீச்சல் சொல்லிக்கொடுக்கும் அண்ணியார்கள் மற்றும் அக்காமார்களை கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நான் மட்டும் அண்ணியார்கள் மற்றும் அக்காமார்கள் சொல்லிக்கொடுக்கும் குழந்தைகளிடம் நீச்சல் கற்றுக்கொண்டிருப்பேன். நீச்சல் கற்றுக்கொண்டே பேச அருமையான வாய்ப்பு, குழந்தைகளிடம். குளத்தை பராமரிக்க சுபோத் என்ற பெங்காலி பயிற்சியாளர் இருந்தார். அவரை நட்பு கொண்டு குளம் கதவடைக்கும் நேரம் தாண்டியும் சிறிது நேரம் அதிகமாகவே குளத்தை அனுபவித்தோம். இது மாலை ஏழு முதல் எட்டு மணி அல்லது எட்டரை வரை நடக்கும்.

பின் அங்கிருந்து முதல் மாடியில் இருந்த நூலகத்திற்கு செல்வோம். அத்தனை அற்புதமான நூல் சேகரிப்பு. தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், பெங்காலி, மராட்டி, கன்னடம், ஒரியா, குஜராத்தி, ஹிந்தி, ஆங்கிலம் என்று பல மொழிகளிலும் நூல்கள் கொட்டிக் கிடக்கும். கபில் மராட்டி நூல் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்வான். விஷால் ஹிந்தி நூல். நான் தமிழ் எடுத்துக்கொள்வேன். மற்றவர்கள் எங்களோடு துணை வருவார்கள். நாளிதழ், சிற்றிதழ் மேய்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். சாண்டில்யன், சோ, சுஜாதா, பாலகுமாரன், கல்கி போன்றோரின் நூல்கள் படித்தேன். வேறு பல ஆசிரியர்கள் நூல்கள் இருந்தாலும் எனக்கு அவர்கள் அறிமுகம் இல்லை. ஒன்பது மணிவாக்கில், நூலகம் மூடும் வேளையில் புத்தகத்தை எடுத்தக்கொண்டு உணவருந்த செல்வோம். நீச்சல் தந்த களைப்பில் நான் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மீல்ஸ் சாப்பிடுவேன். என் வாழ்வில் மச்சினி வீட்டு விருந்துகளில் கூட இவ்வளவு அதிகம் சாப்பிட்ட ஞாபகம் இல்லை. நீச்சலுக்கு நன்றி.

பின், ‘சென்ட்ரல் பார்க்’ எனப்படும் நடுப் பூங்காவில் அமர்ந்து ஊர்பட்ட கதையளப்போம். பெண்களும் வருவார்கள். நாங்கள் தூரத்தில் இருந்து பார்த்து புன்னகை புரிவதோடு சரி. கொஞ்சம் தள்ளியே இருந்தோம். வட இந்தியப் பெண்கள் ஜீன்ஸ் டீ-ஷர்ட்’ல் வருவார்கள். சமயங்களில் முக்கா பேண்ட் கூட போட்டு வருவார்கள். நம்ம பசங்க காஷுவல் என்று சொல்லி கைலி கட்டி திரிய ஆரம்பிக்க, நம்மூர் பெண்கள் நைட்டியுடன் பார்க்கில் உலா வர துவங்கினர். சேலையிலோ அல்லது பாவாடை தாவணியிலோ ஒருவரையும் பார்க்க முடியாத வருத்தம் இன்று வரை எனக்கு உண்டு. ஊர் உலக நியாயம் பேசி களைத்துப் போய் வீட்டிற்கு படுக்கப் போய்விடுவோம். அடுத்த நாள் அதே சுழற்சி. ஆனாலும் அலுக்காத சுழற்சி.

அரங்கத்தில் நான் கற்றுக் கொண்டதைவிட நீச்சல் குளத்தில், நூலகத்தில், இரவு உணவு மற்றும் பூங்கா சம்பாஷணைகளில் நான் அதிகம் கற்றேன். இவையே எனது பட்டறையாக அமைந்தது.

‘நம்பிக்கை பச்சை’ தாண்டி வெளியேயும் சுற்ற ஆரம்பித்தோம்.

7-சுற்றல்

ஆப்பீஸ்

மொட்டை

முன்குறிப்பு: இந்த கதையில் வரும் அத்தனையும் கற்பனையே. கற்பனை அன்றி வேறில்லை. யாரும் எக்காரணம் கொண்டும் பொங்கி வந்து பூட்டை ஆட்டக்கூடாது.

4-சோதனை

சண்டைக்காரன் கால்ல விழுகுறதவிட சேட்டைக்காரன் கால்ல விழலாம். பழைய முதலாளிகிட்டயே நாம வேணா நிவாரணக் கடிதம் கேட்டுப்பாப்போம் என்று முடிவெடுத்தேன். ஆனா, அவரிடம் நேரில் போகத்தான் பயமாக இருந்தது. ஆளு வேறு புல்க்க்கா இருப்பாப்ல. உண்மையில் சொல்லப்போனால் அவரை போனில் அழைத்து பேசக்கூட பயம். இதில் நான் எங்குட்டு போய் அந்த வாரணக் கடிதத்த கேக்குறது. ‘அதென்னடா நிவாரணக் கடிதம்; நீ வாடா நேர்ல மொதல்ல’ன்னு கிழிச்சு தொங்க விட்ருப்பரு.

எனக்கு மும்பைல தெரிஞ்சவங்க ரொம்ப கம்மி தான். நான் தங்கி வேலை தேடுன என் பெரியம்மா பெண். அவரது கணவர், அதான் என் அத்தான், என் காலேஜ் சீனியர் வேற (Madras Institute of Technology). “நீயே போய் பேசி பாரு. உன் முகத்தை பார்த்து பரிதாபப்பட்டு அந்த கடிதம் தந்துருவாறு”ன்னு சொல்லிட்டாரு. நம்ம மூஞ்சி தான் நமக்கு தெரியுமே. ‘இவன் அப்பாவிடா; தைரியமா இன்னும் நாலு மிதி சேர்த்து மிதிக்கலாம்; எவனும் கேக்கமாட்டன்’ அப்டீங்குற உணர்வு தான் என் முகத்தை பார்த்தால் வரும். இன்னொருத்தரு என் பெரியப்பா முறை. அப்பவே L&T (Larsen & Toubro)’வில் துணை-ஜனாதிபதியா (அதாங்க, வைஸ்-ப்ரெசிடென்ட்) இருந்தாரு. ஆனா, அவர் இவ்வளவு தூரம் எறங்கி பண்ணுவாரா, எனக்காக பேசுவாரா என்பதே பெரும் கேள்வியா இருந்தது. வேலை தேடி மும்பை வந்தப்ப அத்தானாச்சும் தங்க இடம் கொடுத்து கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் சோறு போட்டு வளர்தாரு. ஆனா பெரியப்பா பெருசா ஒண்ணும் செய்யல. குறைந்தபட்சம் ஒரு இன்டர்வியூ’க்கு ஏற்பாடு பண்ணி தந்துருக்கலாம். அடிச்சி பிடிச்சி பேசி சமாளிச்சு வேலை வாங்கியிருப்பேன். பண்ணலியே. அப்பப்ப எனக்கு அவங்க வீட்டுக்கு போறப்ப அட்வைஸ் பண்றதோட சரி. அதுல பாருங்க, சொந்த தம்பி பொண்ணுக்கு ஒரு கம்பெனியில் வேலை வாங்கித் தந்திருந்தார். அது வேற விஷயம். எனக்குத் தான் ஒண்ணும் பண்ணல. அதனால, அவர் கிட்டயும் இதை பத்தி பேச தோணல.

எனக்காக பேசக் கூடியவர், என் நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லி எனக்காக வாதாடக் கூடியவர் நடராஜ் அண்ணாதான். வேதாரண்யத்தில் நான் ஐந்தாவது படிக்கும் போது அவர் டிப்ளமோ சேர்ந்திருந்தார். எனக்கு காட்பாதர் மாதிரி. என் வாழ்வின் முதல் காதலில் நான் தடுமாறிய போது எனக்கு அருகில் இருந்து என்னை தாங்கி பிடித்தவர் அவர்தான். என் காதலுக்கு மிகவும் அட்வைஸ் செய்து என்னை வழிநடத்தியவர். அந்தக் காதல் புட்டுக்கிச்சு.

நடராஜ் அண்ணாவிடம் போன் பண்ணி பேசினேன். ‘தல’ அஜித் கலைஞரிடம் ‘மெரட்ராங்கையா’ என்று மேடையிலேயே ஒப்பாரி வைத்ததைப்போல போனிலேயே புலம்பித் தீர்த்தேன். அவர் அப்பொழுது நம் இந்திய அரசின் பீச் பந்தோபஸ்து துறையில் இருந்தார். அதாங்க, Coast Guard. அப்பொழுது அவர் ‘Frigates’ எனப்படும் ஒரு சின்ன ஆயுதம் தாங்கி போர்க்கப்பலை சமாளித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“என்னடா, ஜாம்நகர் வந்து என் ஸ்டைல்’ல உங்க மனித வளம் கிட்ட பேசவா. சொல்லு! இப்பவே கப்பல கிளப்பிட்டு வரவா? இல்ல சொல்லு, நம்ம ராஜகோபால் தான் துவாரகா’வில் எல்லையில் ரோந்து பாத்துக்கிட்ருக்கான். சொன்னா ஹெலிகாப்டர கிளப்பிட்டு வந்து, டக்குன்னு எனக்கு முன்னாடியே வந்து சேர்ந்துருவான். அரசாங்கம் எங்களுக்கு கொடுத்த யூனிபார்ம் கலர், வண்டி கலர் ஆகியவை வேணா சமாதானத்தின் வெள்ளையாய் இருக்கலாம். ஆனா, நாங்க பக்கா டெர்ரர் பாயிஸ். வரட்டுமா?” என்று மெர்சலாய் பேசினார்.

ஆத்தாடி. இவரு மனித வளத்தை போட்டுத் தள்ளிட்டா அப்புறம் எனக்கு வேலையை யார் உறுதி செய்யுறது. “ஐயோ! அதெல்லாம் வேணாம்ணே. அந்த மும்பை பெட்ரோல் பங்க் முதலாளிகிட்ட பேசி ஒரு லெட்டர் வாங்குனா போதும்ணே” என்று நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தேன். என் முதல் காதல் வேற கண்ணுல வந்து வந்து போகும்’ல.

எனக்காக ஒரு நாள் லீவ் போட்டு என் அந்த பழைய முதலாளியைப் போய்ப் பார்த்து பேசியிருக்கிறார். அங்க உள்ளே என்ன நடந்தது என்று எனக்கு தெரியாது. இன்று வரை சொல்லவில்லை. அன்று மாலை நான் பயிற்சி முடிந்து வந்ததும் நடராஜ் அண்ணாவை போனில் பிடித்தேன்.

“சரியான டுபாகூர் பார்ட்டிப்பா அவன். மனுஷனா அது” என்று தொடங்கி, ஒரு பதினைந்து நிமிடம் தன் உள்ளக்குமுறலை என்னிடம் கொட்டி, “நல்ல வேளை நீ அவன் கிட்டயிருந்தும், அந்த பெட்ரோல் பங்க்’ல் இருந்தும் வெளிய வந்துட்ட” என்று முடித்தார்.

பேச்சு வார்தை பணால் என்று புரிந்தது. இருந்தாலும், “அண்ணே, அந்த லெட்டர் பத்தி ஏதும் பேசினீங்களா?” என்று கேட்டபோது, “வரும் வரும். அண்ணன் நாந்தான் பேசிருக்கேன்ல. வரும்” என்பதோடு முடித்துக் கொண்டார்.

அடுத்த இரண்டாவது நாள், எங்கள் மதுரை வீட்டிற்கு பங்க் முதலாளியிடம் இருந்து கடிதம் வந்தது.

“டே கார்த்திக். நீ பாட்டுக்கு இங்க மிசினை எல்லாம் ரிப்பேர் பண்றேன்னு சொல்லி தொறந்து போட்டு போயிட்ட. நீ ஆரம்பிச்ச வேலையெல்லாம் பாதியிலேயே நிக்குது. கோவா’ல நீ ரூம்ல விட்டுட்டு போன அழுக்கு துணியால சுற்றுப்புற சூழல் பாதிப்பு ஏற்பட்டு Environment நோட்டீஸ் வந்துருக்கு. அங்க ஏதோ பொண்ண கைய புடிச்சு இழுத்தியாமே. அந்த பஞ்சாயத்து நாங்க டீல் பண்ண வேண்டியதா இருக்கு. கிளம்புறதுக்கு முந்துன நாள் ராத்திரி சரக்கடிச்சு வாந்தி எடுத்துருக்கே. அதை கிளீன் பண்ணனும். அந்தோணி பாய் கடைல அக்கௌன்ட் வைச்சி சாப்டுட்டு, செட்டில் பண்ணாம போயிருக்க. இதுக்கெல்லாம் சேர்ந்து நஷ்ட ஈடா, நீ எனக்கு ஒரு லட்ச ரூவா அனுப்பு. உன் நிவாரணக் கடிதம் பத்தி அடுத்து பேசிக்கலாம்” என்ற ரீதியில் மூன்று பக்கத்துக்கு இருந்தது.

புகார் கடிதத்தை படித்த என் தந்தை, “டேய். நீ பாம்பே’ல என்னதான்டா பண்ணிக்கிட்ருந்த?” என்று பதட்டப்பட ஆரம்பிச்சிட்டாரு. முடிவில், “இந்தாடா, இந்த மாதிரி கடிதமெல்லாம் நம்ம குடும்பத்துக்கு ஆகாது. இந்த உன் புகார் கடிதம் லீக் ஆச்சுன்னா நம்ம குடும்பத்துல எவனும் சம்பந்தம் பண்ண மாட்டனுங்க. கிழிச்சு குப்பைல போட்டாலும் எவன் கைலயாச்சும் சிக்கிருச்கினா நம்ம குடும்ப, ஏன் நம்ம மதுர மானமே கப்பலேறிடும். நா இத உனக்கே அனுப்புறேன். நீயா ஏதாச்சும் பண்ணி காதும் காதும் வச்ச மாதிரி எந்த எவிடன்ஸும் இல்லாம இதை டிஸ்போஸ் பண்ணிரு” என்று வில்லன் ரேஞ்சுக்கு பக்கா பிளானிங் போட்டார். இன்று வரை அந்த புகார் கடிதம் பத்திரமாக என் கோப்புகளில் உள்ளது. முழுசா படிச்சு பாக்கத்தான் இன்னும் தைரியம் வரல.

முத்தாய்ப்பாக, அப்பா கேட்டார், “ஏண்டா, நடராஜ் அங்க தான இருக்காப்ல. கவர்மெண்ட் ஆபீசர். அவரைப் போய் ஒரு தடவை பேசச் சொல்லேன்.”

“அவர் பேசுனப்புறம்தாம்பா இந்த கடிதம் வந்துருக்கு” என்று சொல்லி போனை வைத்தேன்.

இந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு நடராஜ் அண்ணா டெல்லி’க்கு பணிமாற்றம் வாங்கிட்டு போயிட்டார். இன்னும் திரும்பல. பதினைந்து வருடம் ஆகிருச்சு.

இதற்கிடையில், எந்த ரெகார்ட்’டிலும் தன் மதுரை முகவரியை தர வேண்டாம் என்று அப்பா சொல்லிட்டார். அவரும் மதுரை வீட்டை காலி பண்ணிட்டு சென்னை செட்டில் ஆகிட்டார். ரிட்டயர்ட் ஆகி மூணு வருஷம் அச்சு. இன்னும் மதுரை திரும்பல. மும்பையில் இருந்து என் பேருக்கு எந்த கடிதம் வந்தாலும் டெலிவரி செய்ய வேண்டாம் என்று விஸ்வநாதபுரம் தபால் ஆபீஸில் எழுதிக் கொடுத்ததாக செவி வழிச் செய்தி.

ஆக, கடைசி வாய்ப்பும் போச்சு. அங்கே ஜாம்நகரில் மூக்கால் அழுதுகொண்டிருந்த என்னை தோழன் ஸப்யா சமாதானம் செய்தான், “போய் சொல்லிரு மச்சி. லெட்டர் எல்லாம் கிடைக்காது. தர முடியாது’ன்னு சொல்லிரு மச்சி.”

ஆண்டவன் விட்ட வழி என்று நினைத்துக் கொண்டேன். திருப்பதி பெருமாளே. இந்த பிரச்சனையில் இருந்து என்னை வெளியே கொண்டு வா. வந்து மொட்டை போட்டுக்கொள்கிறேன் என்று வேண்டிக்கொண்டேன். திருப்பதி எப்ப வருவேன்னு தெரியாது. அதனால உன்னை நினைத்து இப்பவே இங்கேயே மொட்டை போட்டுக் கொள்கிறேன் என்று வேண்டிக்கொண்டு, லோக்கல் சலூன் கடையில் முடி இறக்கிவிட்டேன்.

அடுத்த நாள் மனித வள அதிகாரியை பார்த்த போது, “யெஸ், வாட் டூ யூ வான்ட்?” என்றார். “டேய், நான்தாண்டா” என்று விளக்கி, “நிவாரணக் கடிதம் எல்லாம் கிடைக்காது ஸார். ஒரு பிரச்னையும் வராது. அதுக்கு நான் கியாரண்டி. அப்படி வந்தாலும் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். வேண்டுமானால் என்னை இங்கு பணியில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இல்லேன்னா சொல்லுங்க, நான் திரும்பி சென்று விடுகிறேன்.” தீர்க்கமாக பார்த்தவர், “சரி, இருந்துத் தொலை” என்று அனுமதித்து விட்டார்.

மொட்டைத் தலையுடன் ஆட்டம் தொடங்கியது.

6-பட்டறை