(இதற்கு முன்…)

ராக்கெட் பூங்காவில் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பைட்டிருந்த சாட்டர்ன் V (1970s)

‘சாட்டர்ன் V’ ராக்கெட்டின் பாகங்கள் பல்வேறு இடங்களில் இருந்து ஃப்ளோரிடாவின் VABக்கு வந்து ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றது. முதல் நிலை பூஸ்டரும், இரண்டாம் நிலை பூஸ்டரும் கப்பலில் வந்து இறங்கிவிடும். மூன்றாம் நிலை பூஸ்டர் கொஞ்சம் குட்டி. அதனால் அதை முதலில் சேப்பெளின் (Zeppelin) எனப்படும் காற்றடைத்த பெரிய பலூன் வாகனம் மூலம் கொண்டுவர முயற்சிக்கப்பட்டு, சோதனை முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததால், கைவிடப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் ஜான் கான்றாய் (John M. Conroy) என்ற அமெரிக்க போர்படை விமானி இதற்காக ஒரு பெரிய விமானத்தை வடிவமைக்க தலைப்பட்டார். பலரும் இதில் நம்பிக்கையின்றி இருக்க அவர் தன் மொத்த சொத்தையும் (வீடு, கார், வீட்டுச் சாமான்கள் வரை) பணயம் வைத்து போயிங்’இன் ஸ்ட்ராடோக்ரூஸரை (Boeing 377 Stratocruiser) சற்று வடிவம் மாற்றி ‘ப்ரெக்னென்ட் கப்பி’ (Pregnant Guppy) என்ற ஒரு மிகப் பெரிய அட்டகாசமான விமானத்தை வடிவமைத்தார். இந்த விமானம் மூன்றாம் நிலை பூஸ்டரை கொண்டுவந்துவிடும். இதே விமானம் தான் கமாண்ட் மற்றும் சர்வீஸ் மாட்யூலையும் கொண்டுவரும். லூனார் மாட்யூல் அதை விட குட்டி என்பதால் அது இரயில் மூலமும் ட்ரக் மூலமும் பயணித்து வந்து இறங்கிவிடும்.

ராக்கெட்’டின் பகுதி கொண்டுவரப்படுகிறது (1967)

VABயில் ராக்கெட்டின் ஒவ்வொரு பாகமும் தனித்தனியாக சோதிக்கப்படும். பின் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டும் பரிசோதிக்கப்படும். பொத்தான், விளக்கு, மோட்டார், பம்ப் என்று ஒன்று விடாமல் நிலாப் பயணத்தில் பயன்படுத்தப்படும் அத்தனை கருவிகளும் சோதனைக்குள்ளாக்கப்படும். கிட்டத்தட்ட ஒரு சித்ரவதைக் கூடம் போல. மேலும் கொலம்பியா, ஈகள் சார்ந்த கருவிகள், தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள், உபகரணங்கள் போன்றவை வெப்பம், குளிர், அதிர்வு, தூசு, மழை முதலிய சோதனைகளுக்கும் ஆட்படுத்தப் பட்டது. எல்லாமுமாக சேர்த்து கிட்டத்தட்ட 587,500 வகையான சோதனைகள். இது போக சாட்டர்ன் V – அப்போலோ 11 மொத்தமாக கட்டமைக்கப் பட்டு ஏவுதளத்துக்கு (Pad 39A) கொண்டு செல்லப்பட்டபின் மீண்டும் அங்கு ஒரு முழுமையான பரிசோதனை மேற்கொள்ளப்பட்டு அதன் பறக்கும் தயார்நிலை உறுதி செய்யப்படும். பிறகு, நிமிடத்திற்கு பத்தாயிரம் காலன் (38000 லிட்டர்) வீதம், நான்கு மணி முப்பத்தியேழு நிமிடத்திற்கு, நான்கு வகையான எரியாயுக்கள் நிரப்பப்படும் – திரவ ஆக்சிஜன் (Liquid Oxygen), திரவ ஹைட்ரஜன் (Liquid Hydrogen), ஜெட்-கிரேட் கெரோஸின் (Jet-grade Kerosene) மற்றும் ஹைட்ரஜன் பெராக்சைட் (Hydrogen Peroxide). அதைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாள், தொண்ணூற்றி ஒன்பது மணிநேர புறப்பாடுகான கவுன்ட் டௌன் (Countdown). ராட்சத மிருகம் போல உறுமிக்கொண்டு இருந்த ராக்கெட்டை சுற்றி ஒவ்வொரு நிலையிலும் நூற்றுக்கணக்கான பணியாளர்கள் நுணுக்கமாக கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு கருவியின் செயல்பாட்டையும் தோண்டி துருவி நோண்டி நொங்கெடுத்துக்கொண்டிருண்டனர். எந்தப் பிரச்சனையெனினும்  அது இங்கேயே இந்த பூவுலகில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு சரிசெய்யப்படவேண்டும். நிலவுக்கு கிளம்பியபின் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது அல்லவா. இரவின் எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் போல கொட்டிக்கிடந்த வேலைகளை சலிப்புடன் முனகிக்கொண்டும், ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் சத்தமில்லாமல் இருக்கிற வேலையை முடித்துவிட்டு அடுத்த வேலையை கையில் எடுத்துக்கொண்டும் பணியாளர்கள் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தனர். விண்வெளி வீரர்களின் பெருமைகளை நாம் வியந்து புகழும் அதே சமயம் மாபெரும் மெஷின்களுக்கு இடையே, சூட்டில் வியர்த்து, வாயுக்களை சுவாசித்து ராக்கெட்டை முன்னெடுத்துச் சென்ற இந்த ஏவுதள பணியாளர்களின் மனவலிமையையும் நாம் பாராட்டித்தான் ஆக வேண்டும். இவர்கள் அனைவரும் இணைந்தே மனிதனை நிலவில் அமர்த்தும் ஒரு பகல் கனவை நனவாக்கினர்.

இரண்டாம் நிலை பூஸ்டர் பரிசோதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது

ரோக்கோ பெட்ரோன்: “அப்போலோ 11 முழுமையடைந்த கட்டத்தில், ஒரு வான்வெளி ஓடத்தை சோதிக்கும் முறைகளை அடங்கிய புத்தகம் 30,000 பக்கங்களையும் தாண்டிச் சென்றது. சோதனைகள் முறையாக கட்டமைக்கப்பட்டன. ஒரு சோதனை, அதற்கு தேவையான முந்தைய சோதனை, தொடரவேண்டிய மற்றொரு சோதனை என்று படிப்படியாக சோதனைகள் பலகட்டங்களாக விரிந்து கொண்டே சென்று இவ்வளவு பெரிய புத்தகமாக வளர்ந்து நிற்கிறது.”

இந்த நேரத்தில் மற்றுமொரு ஆளுமையையும் நாம் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். அவர் கென்னடி விண்வெளி நிலையத்தின் இயக்குனர் கர்ட் டீபஸ் (Kurt H. Debus). 1953இல் முதல் ரெட்ஸ்டோன் (Redstone) வகை ராக்கெட்களை நாசா சோதித்த காலத்தில் டீபஸ் (அப்போது அவர் இராணுவ தடவாள அதிகாரியாக இருந்தார்) வெர்ன்ஹர் ஃபான் ப்ரான் (Wernher von Braun) அமைத்த முதல் மூல ராக்கெட் குழுவில் இணைக்கப்பட்டார். அந்த காலத்தில் இருந்தே பெட்ரோன் மற்றும் டீபஸ் இருவரும் நாசாவின் இயக்குனரகத்தில் இணைந்தே படிப் படியாக உயர்ந்தனர். இருவருமே மிகக் கடுமையானவர்கள். நாசாவில் டீபஸ் சுத்தத்திற்கு பெயர் போனவர். தன் கீழ் வேலை செய்யும் நபர்களின் மேஜைகளையும், சற்றே குப்பை / தூசு காணப்பட்டாலும், தானே களமிறங்கி சுத்தம் செய்து விடுவார். பெட்ரோன் வேறு மாதிரி. தன் கீழ் வேலை பார்க்கும் நபர்களின் நூறு சதவித உழைப்பு மற்றும் திறமையை வெளிக்கொண்டுவந்துவிடுவார்.  சுருக்கமா சொன்னா, பிழிந்து எடுத்துவிடுவார். பெட்ரோன் மற்றும் டீபஸ் போன்ற கடுமையான, சுறுசுறுப்பான அதிகாரிகளின் தலைமையால்தான் நாசா கிட்டத்தட்ட பத்தே ஆண்டுகளில் மனிதனை நிலவில் நடக்க வைத்து, பத்திரமாக உலகுக்கு திரும்ப அழைத்து வரவும் முடிந்தது.

நீல் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் – ஒரு லூனார் மாட்யூல் ஒத்திகையின்போது

உண்மையில் சொல்லப் போனால், இப்படிப்பட்ட கடுமையான சோதனைகளின் காரணமாகவே ஒரு அற்புதமான ராக்கெட் உலகுக்கு கிடைத்தது. அதாவது, ஏழே ஆண்டுக்குள், 1962இல் ஜான் க்ளென் (John Glenn) பயணித்த அட்லாஸ் (Atlas)ஐ விட ஐம்பது மடங்கு சக்தி வாய்ந்த சாட்டர்ன் ராக்கெட்’இல் 1969இல் ஆர்ம்ஸ்ட்ராங் (Armstrong) பயணிக்க முடிந்தது. அதைவிட முக்கியமாக, இந்த சாட்டர்ன் ராக்கெட்’டுக்கு ஒரு வரலாற்று சிறப்பு உண்டு. இது ஏவுதளத்தில் மக்கர் செய்து எரிந்ததும் இல்லை; வெடித்துச் சிதறியதுமில்லை. கிட்டத்தட்ட இது ஒரு இன்ஜினியரிங் மிராக்கிள்.

இத்தனை சோதனைகளுக்கு பிறகு 1969இல் ராக்கெட் நிலவுக்கு புறப்பட தயாராக நின்றது.

உறுமிக்கொண்டிருந்த ராக்கெட்டைப் பார்த்தபோது அது ஒரு உயிருள்ள மிருகம் போலவே இருந்தது. அதில் கிட்டத்தட்ட 6 மில்லியன் (6,000,000) பாகங்கள் இருந்தன. நாசாவின் தீவிர சோதனைகளின் படி பாகங்களின் 99.9 சதவிகித நம்பகத்தன்மை உறுதி என்றே வைத்துக்கொண்டாலும், இந்த நம்பகத் தன்மையின் புள்ளிவிவரக் கணக்குப்படி 6000 பாகங்கள் பழுதடைய வாய்ப்பு உண்டு. பிரச்சனை எதில் என்று கண்டுபிடிப்பதிலேயே பாதி உயிர் போய்விடும். இப்படித்தான் அதற்கு முந்தைய வாரம் பெட்ரோன்’இன் ஏவுதள ஊழியர்கள் ஒரு பிரச்சனைக்காக 36 மணி நேரம் போராடினர். எங்கோ எதுவோ கசிந்து கொண்டிருந்தது. தேடித் தேடி அந்த கசிவு ஒரு எரிவாயுவின் கலன்(Tank)இல் இருந்து ஏற்படுகிறது என்று கண்டு பிடித்தனர். அதை சரி செய்ய முடியுமா அல்லது மொத்தமாக அதை மாற்றவேண்டுமா என்று போட்டு மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருந்தனர். மொத்தமாக மாற்றவேண்டுமானால் நான்கு நாட்கள் பிடிக்கும். மொத்த புறப்பாட்டையே ஒத்திவைக்க நேரிடலாம். பொறியாளர் ஒருவர் ஏதோ ஒரு நப்பாசையில குருட்டு நம்பிக்கையுடன் ஒரு திருகாணியை இறுக்கினார். நல்ல வேளையாக கசிவு நின்றது.

நாசா ஊழியர்கள் பத்து வருடமாக காத்திருந்த தருணம் நெருங்கி விட்டது. எத்தனை கனவுகள். தூங்கா இரவுகள். எதிர்பாராத சறுக்கல்கள். சிறு சிறு முன்னேற்றங்கள். புன்னகைத் தருணங்கள். அத்தனைக்கும் இப்பொழுது ஒரு அர்த்தம் கிடைத்துவிடும். இந்த முறை கண்டிப்பாக வெற்றி பெறுவோம், மனிதனை நிலவில் இறக்கி பத்திரமாக பூமிக்கு அழைத்து வருவோம் என்று நம்பினார்கள், பலமுறை அவர்கள் நம்பிக்கை பொய்த்திருக்கிறது என்பதை அறிந்தே.

Launch Control Centre

இத்தனை பரபரப்புக்கிடையில், அருகிருள்ள கடலில், ஒரு சோவியத் மீன்பிடிப் படகு சிலபல கண்காணிப்புக் கருவிகளுடன் அமைதியாக மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.

இங்கு, ஹூஸ்டன்’இல் ஒவ்வொரு நாசா ஊழியரின் முன்னும் கீழ்க்கண்ட வாசகம் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.

“நீங்கள் தயாராக இருப்பீர்களா?”
(தொடர்ந்து…)
இந்த வாரம் பழைய கல்லூரி நண்பன் சௌந்தர் ராஜனை சந்தித்தேன், அவன் அக்கா வீட்டில். அப்பொழுது நாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படத்தை முகநூலில் பதிவிட்டிருந்தான். அதில் ஒரு கமெண்ட்டாக மற்றொரு கல்லூரி நண்பன் தியாகராஜன், ‘அப்ப இன்னொரு பதிவு எதிர்பார்க்கலாமா’ என்று கேட்டிருந்தான்.

Madras Institute of Technology – சுருக்கமாக MIT – பல நினைவுகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நினைவு. சீனியர், ஜூனியர், நட்பு, காதல், கடலை, அடிதடி, தண்ணி, தம், தற்கொலை முயற்சி, வெள்ளிக்கிழமை சிக்கன், பண்டு, லேடீஸ் ஹாஸ்டல், ராதா நகர், பழம், கப்பு, ப்ராக்சி, குமரன் குன்றம், OAT, வெற்றி, ராகேஷ், பரங்கிமலை ஜோதி, MITAFEST, ஸ்பான்சர்ஷிப் மற்றும் பல. அத்தனையும் சேர்த்து பதிவாக போட முடியாது. எனது அனுபவம் மற்றவரிலிருந்து மாறுபடும். அதனால் இங்கு இரண்டு விஷயங்களைப் பதிவிடுகிறேன்.

ஒன்று, எப்போதோ எனக்கு கிடைத்த MIT பற்றிய ஒரு கவிதை. R.V.ரஞ்சன் NPCCயில் இருந்து 2009இல் எனக்கு அனுப்பியிருந்தான். எழுதியது யார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அனைவருக்குமானது. ஒவ்வொரு தடவை படிக்கும் போதும் என்னை என் கல்லூரி காலத்துக்கே அழைத்துச் செல்வது.

இரண்டாவது, என்னிடம் இருக்கும் (மோஸ்ட்லி) இன்ஸ்ட்ருமெண்டேஷன் துறை நண்பர்களுடனான சில புகைப்படங்கள். இன்று எங்கெங்கோ பல்வேறு துறைகளில் பல்வேறு நிலைகளில் இருக்கும் நண்பர்களின் நினைவுகள். காதலுக்கு சற்றும் குறைவில்லாதது கல்லூரி நட்பு.

மேற்கொண்டு படித்து மற்றும் பார்த்து உங்களுக்கு தேவையான நினைவுகளை நீங்களே ஒரு கொசுவர்த்தி சுற்றி நினைவுபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்.


நட்புக்கு கூட கற்புகள் உண்டு நல்லா தெரிஞ்சிக்கடா!


ஒன்பதரை மணி காலேஜிக்கு
ஒவ்வொருத்தனா கிளம்பும் போது 
ஒருத்தன் மட்டும் தூங்கிக்கிட்டிருப்பான் 
ஒன்பது இருபது ஆகுற வரைக்கும்…

அடிச்சி புடிச்சி கிளம்புறப்போ 
அரை குறையா குளிச்சதுண்டு 
பத்து நிமிஷ பந்தயத்துல 
பட படன்னு சாப்டதுண்டு 

பதட்டத்தோட சாப்பிட்டாலும் 
பந்தயத்துல தோத்ததில்ல 
லேட்டா வர்ற நண்பனுக்கு 
பார்சல் மட்டும் மறந்ததில்ல!

விறுவிறுன்னு நடந்து வந்து 
காலேஜ் Gate நெருங்குறப்ப 
‘வெறுப்படிக்குது மச்சான்’ன்னு 
ஒருத்தன் பொலம்பி தொலைச்சாக்கா,
வேற எதுவும் யோசிக்காம 
வேகவேகமா திரும்பிடுவோம் 
வெட்டியா ரூம்ல அரட்டை அடிக்க,
இல்ல ‘வெற்றி’ தியேட்டர்ல படம் பாக்க!

‘கஷ்டப்பட்டு’ காலேஜிக்கு போனா 
கடங்கார Professor கழுத்தறுப்பான்…
Assignment  எழுதாத பாவத்துக்கு 
நாள் முழுக்க நிக்கவச்சி தாக்கறுப்பான்!

கேலி கிண்டல் பஞ்சமில்ல,
கூத்து கும்மாள குறையுமில்ல,
எல்லாருக்கும் சேத்துத்தான் Punishmentன்னா 
H.O.D.ய கூட விட்டதில்ல!

ஈ அடிச்சான் காப்பி இந்தப்பக்கம்னா
அத அடிப்பான் காப்பி அந்தப்பக்கம்…
ஒருத்தன் மட்டும் படிச்சிட்டு வந்து 
ஒன்பதுபேர் பாஸ் ஆனதுண்டு!

பசியில யாரும் தவிச்சதில்ல
காரணம் – தவிக்க விட்டதில்ல…
டீக்கடையில் கடன்வச்சி குடிச்சாலும் 
சரக்கடிக்க பஞ்சமே வந்ததில்ல!

அம்மா ஆசையா போட்ட செயினும் 
மாமா முறையா போட்ட மோதிரமும் 
Fees கட்ட முடியாத நண்பனுக்காக 
அடகு கடை படியேற அழுததில்ல…

சட்டையை மாத்தி போட்டுக்குவோம் 
சாதி சமயம் பாத்ததில்ல,
மூஞ்சிமேல காலபோட்டு தூங்கினாலும்
முகவரி என்னான்னு கேட்டதில்ல!

படிச்சாலும் படிக்கலேன்னாலும் 
பிரிச்சி வச்சி பாத்ததில்ல…
அரியர்ஸ் வெச்சாலும் வெக்கலென்னாலும் 
அந்தஸ்த்து பாத்த ஞாபகமில்ல!

வேல தேடி அலையுறப்போ 
வேதனைய பாத்துப்புட்டோம் 
‘வெட்டி ஆபீஸர்’ன்னு நெஜமாவே 
மாறி மாறி சிரிச்சிக்கிட்டோம்!

ஒருத்தன் மட்டும் சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சு 
ஒன்பது பேரும் உக்காந்து சாப்பிட்டப்போ 
மனசு கட்டபொம்மனா நண்பனுக்கு நன்றி சொல்ல 
கண்ணு எட்டப்பனா கண்ணீர் சிந்தி காட்டி குடுக்கும்…
பக்குவமா இத கண்டும் காணாம 
நண்பன் தட்டி கொடுக்க நெனைக்குறப்போ 
‘சாப்பாட்ல காரம்டா மச்சான்’ன்னு 
சமாளிச்சி எழுந்து போவம்…

நாட்கள் நகர,
வருஷங்கள் ஓடுது,
எப்போதாவது மட்டுந்தான் இ-மெயிலும் வருகுது 
“Hi da machan… how are you?”ன்னு…

தங்கச்சி கல்யாணம்,
தம்பி காலேஜ்,
அக்காவோட சீமந்தம்,
அம்மாவோட ஆஸ்த்துமா,
Personal loan interest,
Housing loan EMI,
Share market சருக்கல்,
Appraisal டென்ஷன்,
இந்த கொடுமையெல்லாம் பத்தாம 
‘இன்னைக்காவது பேச மாட்டாளா?’ன்னு 
இஞ்சிமறப்பா போல ஒரு காதல்,
.
.
.
எப்படியோ வாழ்க்க ஓடுது ஏடாகூடமா,
நேரம் பாக்க  நேரமில்ல போதாகாலமா!

இ-மெயில் இருந்தாலும் 
இன்டர்நெட் இருந்தாலும் 
கம்பெனியில் ஓசி Phone இருந்தாலும் 
கையில Calling Card இருந்தாலும்… 
நேரம் மட்டும் கெடைக்கிறதில்ல 
நண்பனோட குரல கேக்க… 
நெனைச்சாலும் முடியுறதில்ல 
பழையபடி வாழ்ந்து பாக்க!

அலைபேசி இருந்தும் அழைக்க முடியாம போனாலும் 
Orkut இருந்தும் Scrap பண்ண முடியாம போனாலும் 
‘Available’ன்னு தெரிஞ்சும் Chat பண்ண முடியாம போனாலும் 
‘ஏண்டா பேசல?’ன்னு கோச்சிக்க தெரியல…
இத பெரிய பிரச்சனையா யோசிக்கவும் முடியல!

கல்யாணத்துக்கு கூப்பிட்டு 
வரமுடியாம போனாலும்,
அம்மா தவறின சேதி கேட்டதும் 
கூட்டமா வந்தெறங்கி,
தோள் குடுத்து தூக்கி நிறுத்தி 
பால் எடுத்தவரை கூட இருந்து 
சொல்லாம போக வேண்டிய எடத்துல 
செதுக்கிவச்சிட்டு போன என் தோழர்கள் 

தேசம் கடந்து போனாலும் 
பாசம் மறந்து போகாது!
பேசக் கூட மறந்தாலும் 
வாசம் மாறி போகாது!
வருஷம் பல கழிஞ்சாலும் 
வரவேற்பு குறையாது!
வசதி வாய்ப்பு வந்தாலும் 
‘மாமா’ ‘மச்சான்’ மாறாது!
கவிதை இத்தோட முடிஞ்சுது. இதை எழுதுன சீனியர் யாருன்னு தெரிஞ்சா சொல்லுங்க. அவருக்கு ஒரு சலாம்.
கொஞ்சம் ஹெவியா உணர்ந்தா கீழ இருக்குற படங்கள பாத்து ரிலாக்ஸ் ஆகிக்கோங்க.
ஏதாவது புகைப்படத்தில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால் எனக்கு எழுதவும். உடனே நீக்கி விடுகிறேன். எனது மெயில் nvkarthik@gmail.com 

If you have any objection in any of the photos below, please mail me. I will remove them immediately. My mail id is nvkarthik@gmail.com 
என்னிடம் இருக்கும் புகைப்படங்கள் இவ்வளவுதான். நினைவுகளே நிறைய்ய இருக்கு. நேரம் கிடைக்கும்போது பதிவிடுகிறேன்.

மறுபடியும், ஏதாவது புகைப்படத்தில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருந்தால் எனக்கு எழுதவும். உடனே நீக்கி விடுகிறேன். எனது மெயில் nvkarthik@gmail.com 

Again, if you have any objection in any of the photos above, please mail me. I will remove them immediately. My mail id is nvkarthik@gmail.com