முகநூலில் பிரவின் குமார் என்ற நண்பர் தான் படித்த தமிழ் புத்தகங்களை பட்டியலிட்டிருந்தார். சித்தார்த் கந்தசாமி என்ற மற்றொரு நண்பர் என் பெயரை அந்த பதிவில் இணைத்திருந்தார். எத்தனை பரந்துபட்ட வாசிப்பு. பலதரப்பட்ட எழுத்தாளர்கள். நான் அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட படித்திருக்க மாட்டேன். பல ஆசிரியர்களின் பெயர்களே தெரியவில்லை. இன்னும் தேடித் தேடி படிக்க வேண்டும்.

என் குட்டி நூலகம்

இங்கு நான் எனக்கு சட்டென்று நினைவுக்கு வரும் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுகிறேன். ஒரு Extemporeதான்.

சுஜாதா. மிக சட்டென்று நினைவுக்கு வரும் எழுத்தாளர். வெகு காலத்துக்கு முன்பு படித்த புத்தகம் ‘என் இனிய இயந்திரா’. பள்ளி நாட்களில் புத்தகங்கள் படிக்கும் பெற்றோர்களால் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டு நான் படித்த ஒரு கதை. அதைத் தொடர்ந்து ‘மீண்டும் ஜினோ’வும் படித்தேன். ‘பூக்குட்டி’ படித்திருக்கிறேன். பாட்டி சொன்ன கதைகள் (தாத்தா மற்றும் பாட்டி கதை சொல்லி வளர்ந்த லக்கி மேன் நான்), இராமாயணம், மகாபாரதம் தாண்டி கதைகள் என்று படிக்க ஆரம்பித்தது சுஜாதா என்றுதான் நினைக்கிறேன். சுவாரசியமாக, அவர் படித்த கல்லூரியில் (MIT எனப்படும் Madras Institute of Technology) நானும் படிக்க நேர்ந்தது. கல்லூரியில் படித்தபோது அவரது ‘ஏன்? எதற்கு? எப்படி?’ படித்தேன். தொடர்ந்து ‘கற்றதும் பெற்றதும்’. கதை இல்லை என்றாலும் அறிவியலை கதை போல சொல்லியவர். எந்த விஷயத்தையும் கதையாக சொல்லும் அவர் எழுத்து. பின் அவரது பிற புத்தகங்களையும் படிக்க நேர்ந்தது. ‘ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்’ மற்றும் அவரது ‘மர்மக் கதைகள்’ தொகுப்பு. ‘ஆ’ என்ற அவரது தொடர் கதையும் படித்திருக்கிறேன். ‘சிலப்பதிகாரம்-ஒரு எளிய அறிமுகம்’ வீட்டில் ரொம்ப காலமாக இருக்கிறது. படிக்க வேண்டும்.

பள்ளி நாட்களில் இது போக வேதாரண்யம் மற்றும் மதுரையில் இருந்த போது அந்தந்த ஊரின் நூலகங்களில் பல புத்தகங்களை படித்திருக்கிறேன். ‘பசு’ என்று ஒரு சிறுகதை படித்து அழுததாக ஞாபகம். வேதரண்யத்தில் இருந்த போது ஹோமரின் ‘இலியட்’ படித்தேன். மகாபாரதம் போல பல கிளைக்கதைகளுடன் அட்டகாசமாக இருந்தது. மற்றுமொரு அட்டகாசமான புத்தகம் ஜூல்ஸ் வெர்னே எழுதிய ‘2000 Thousand Leagues Under the Sea’ என்பதன் தமிழாக்கமான ‘ஆழ்கடலில் ஒரு அற்புத பயணம்’. அதற்கு பிறகு அவரின் மற்றும் இரண்டு புத்தகங்களை ஆங்கிலத்தில் படித்தேன் – Around the World in Eighty Days மற்றும் Journey to the Center of the Earth.

குமுதம் என்று நினைக்கிறேன். பிரபலங்களிடம் அவர்களுக்கு பிடித்த கதைகளைக் கேட்டிருந்தார்கள். ‘கிரேசி’ மோகனிடம் அவருக்கு பிடித்த சோகக் கதை கேட்டிருந்தார்கள். அவர் சொன்னது ‘நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி’. அதை எழுதியது ஜெயகாந்தன் என்று அப்பொழுது தெரியாது. படித்துவிட்டு வெகு நேரம் அழுது கொண்டிருந்தேன். ஜெயகாந்தனின் கதை அது ஒன்றுதான் படித்ததாக நினைவு. ஆனால் நான் படித்த கதைகளிலேயே உருக்கமான கதை அது தான்.

கல்லூரியில் சேர்ந்த போது என் தோழர்கள் சரவண பிரபுவும், சாமி என்ற செந்தில் குமாரும் எனக்கு அறிமுகப் படுத்தியது பாலகுமாரன். மிக அதிகமாக படித்தேன். முக்கியமாக புராணக் கதைகள். ஔவையார், கிருஷ்ணன், அர்ஜுனன் பற்றிய கதைகள் எல்லாம் விரும்பி படித்தேன். பல்சுவை நாவலில் வந்த அவரது பல கதைகளும் படித்தேன். இப்பொழுதும் கிட்டத்தட்ட 50 புத்தகங்கள் என் நூலகத்தில் உள்ளது. அனைத்திற்கும் மேலாக, அவரின் ‘உடையார்’ என்னை மிகவும் பாதித்தது. சோழன் தஞ்சை பெரிய கோவிலைக் கட்டிய கதை. மிகப்பெரிய தொகுப்பெனினும் வெகு ஆர்வமாக படித்தேன். சோழனோடு அதில் வாழ்ந்தேன். கல்கியின் ‘பொன்னியின் செல்வன்’ படித்திருக்கிறேன். பொன்னியின் செல்வன் அளவிற்கு உடையாரும் என்னை ஆக்கிரமித்தது.

சிறு வயதில் இருந்தே விகடன் படிக்கிறேன். அதில் வரும் சிறுகதைகள் விரும்பி படிப்பேன். மதன் அறிமுகமானார். ‘ஹாய் மதன்’ தொகுப்பு என்னிடம் இருந்தது. ‘மனிதனுக்குள் மிருகம்’ புத்தகமும் உண்டு. ஆனால், அவர் எழுதிய ‘வந்தார்கள் வென்றார்கள்’ என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. மொகாலயர்கள் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ளத் தூண்டியது. மிக அட்டகாசமான புத்தகம். வரலாறை இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக எழுத முடியுமா என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

ஜாம் நகரில் ரிலையன்ஸ்’இல் சேர்ந்த போது அங்கு டவுன்ஷிப்’இல் ஒரு அட்டகாசமான நூலகம் இருந்தது. சாண்டில்யனின் பல புத்தகங்களை (ஒரு இருவது இருக்கும்) அங்கு படித்தேன். முக்கியமாக ‘யவன ராணி’ மற்றும் ‘கடல் புறா’.

சூரத்தில் வந்து சேர்ந்த போது தமிழ் புத்தகங்கள் கிடைக்காது. அப்பொழுது இணையத்தில் விகடன் பிரசுரம் போய் புத்தகங்கள் வாங்கி படித்தேன். பாலாவின் ‘இவன் தான் பாலா’. பிரகாஷ் ராஜின் ‘சொல்லாததும் உண்மை’. வடிவேலுவின் ‘வடிவடி வேலு வெடி வேலு’. சேரனின் ‘டூரிங் டாக்கிஸ்’. இந்த எழுத்துக்கள் அனைத்தும் இலகுவாக Blog போல இருந்தது. ஞாநியின் ‘ஓ பக்கங்கள்’ மற்றும் வாலியின் ‘அவதார புருஷன்’ படித்தேன். தபு சங்கர் கவிதைகள் படித்தேன். என் நூலகத்தில் பல விகடன் பிரசுரங்கள் இருக்கும். விகடன் மூலமாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அறிமுகமானார். ‘துணையெழுத்து’ போன்ற தொகுப்புகள் படித்தேன். கதைகள் படித்ததில்லை. எஸ்.ரா. எழுத்தில் ஓடும் ஓர் மென்சோகம் எனக்கு கொஞ்சம் சங்கடப் படுத்தியது. இப்பொழுது அவரின் ‘உப பாண்டவம்’ வாங்கி பல நாட்கள் ஆகிவிட்டது. இன்னும் படிக்க முடியவில்லை. ‘சோற்றுக்கணக்கு’ பாதிப்பால் ஜெயமோகனிடம் ஈர்க்கப்பட்டு ‘அறம்’ தொகுப்பு வாங்கிப் படித்தேன். ஆனால் என்னவோ அவ்வளவாக அதில் இருந்த பாதி கதைகள் என்னை ஈர்க்கவில்லை. இந்த சமயத்தில் சாரு நிவேதிதா புத்தகங்கள் அறிமுகம் ஆனது. அவரது எழுத்து கொண்டாட்டமாக இருந்தது. முக்கியமாக ‘ராஸ லீலா’ மற்றும் ‘எக்சைல்’. பின் அவரது ‘கோணல் பக்கங்கள்’, அவரது பல நூல்கள் மற்றும் தொகுப்புகள் படிக்கிறேன்.

இது போக பல குட்டிக் குட்டி புத்தகங்கள் படித்திருக்கிறேன். பிடல் காஸ்ட்ரோ, சே குவாரா, அம்பானி, மிட்டல், தெரேஸா, சிவாஜி கணேசன், எம்.ஜி.ஆர்., பாரதிதாசன், வ.வு.சி, நாகேஷ், மண்டேலா, பற்றியவை. ஆனால், கவனம், இவை கதைகள் அல்ல.

முகநூல் வந்த பிறகு இன்னும் என்ன என்ன படிக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. பிரவின் குமார் குறிப்பிட்டிருக்கும் நாஞ்சில் நாடன், அழகிய பெரியவன், கோணங்கி, சாந்தா டீச்சர், ஆதாவன், தஞ்சை பிரகாஷ், கோபி கிருஷ்ணா, சு.ரா., கு.அழகிரிசாமி, அ.முத்துலிங்கம், மனோஜ், வண்ணதாசன், வா.மு. கோமு, கி.ரா., புதுமைப் பித்தன், அசோகமித்ரன் மற்றும் எந்த எழுத்தையும் நான் படிக்கவே இல்லை. இப்பொழுதாவது வாய்ப்பு கிடைத்ததே. அவரிடம் இருந்தது கேட்டு வாங்கி படிக்க வேண்டும். (சாரு புத்தகங்களில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும் எழுத்துகளையும் படிக்க வேண்டும்.)

எவ்வளவு தெரியவில்லை என்று தெரிந்து கொள்வதிலேயே பாதி வாழ்க்கை கடந்து விடுகிறது.

We are some colleagues who meet regularly in office. We are connected by our passion towards reading, topics from A-Z, be it history, fiction, psychology, finance, cinema, self-help, technical and what not. One of our friend, Amit, had yesterday written a poem on our book club. With his permission, I am posting his poem  on our ‘Book Club’ here.

—–

हम Book Club के members सारे

हम Book Club के members सारे,
Books के प्यार में खीचे चले आरे;
Mainly books कि बातें करते,
छोड़ते new ideas के फव्वारे!

हम Book Club के members सारे!

किताबों की listing करते,
Recommendation for sharing करते;
पढ़ी किताब का gist बताते,
सबके अपने विचार हैं न्यारे!

हम Book Club के members सारे!

पहले tea-time पे मिलते थे,
कुछ और भी चेहरे दिखते थे;
कुछ छोड़ गये, कुछ छुट गये ,
जो बचे, वो हैं genuine readers प्यारे!

हम Book Club के members सारे,

Meeting को lunch time के slot में डाला,
क्योंकि भूखे भजन न होए गोपाला;
खाते-पीते बाते करते,
अपने ख्यालों को शब्दों का जामा पहनारे!

हम Book Club के members सारे,

ओशो की बातें कर गया कोई,
चारु निवेदिता के पीछे पड़ गया कोई;
खुशवंत के रंग में रंग गया कोई,
अपने दिल की बातें करते, न कि समाज बदलना चाहरे!

हम Book Club के members सारे,

वन्दना के initiative ने, कितनों से introduce कराया है,
Books loving का जज्बा, खुलके सामने आया है!
Inside corporation है book club का affair, can be called Corporate Affair,
Earlier excellent आते थे MOMs, कोई उनको फिरसे लिखवारे!

हम Book Club के members सारे,

NVK की तमिल किताबें,
उनकी बातें वो ही जाने;
Simple बातें, सच्ची लगती,
ज़यादा intricacy में घुसकर, क्यों अच्छे एहसास को मारें!

हम Book Club के members सारे,

Deepali की confident opinion, fighting spirit दर्शाती है,
कहनी होती है जो उन्हें बातें, openly सामने आती है;
Meena Kumari, Madhubala, Osho इत्यादि,
सबके विषय में ज्ञान अर्जित कर डारे!

हम Book Club के members सारे,

जीवन के शाश्वत सत्य हैं, Death and Tax,
So its natural that, we have someone from Income Tax,
पर इस club की न sale है न income, we want to have just chill and relax,
न बनता है न देंगे, Sales Tax हो या Income Tax,
जी लेना चाहते हैं हम, Taxes से न हमें सतारे!

हम Book Club के members सारे,

Landmark Education का संज्ञान,
है Vignesh की और से आया;
उसके अनुभव का फ़ायदा उठाकर,
आया हमको भी तो मजा रे!

हम Book Club के members सारे,

Sumit की innocence एकदम charming है,
उसकी व्यस्तता, अनिश्चित उपस्थिति की warning है;
न आया आज तो, मजबूरी होगी कोई उसकी,
आ गये तो, ऊपर वाले की हुई बड़ी कृपा रे!

हम Book Club के members सारे,

यों तो खाना खाने को, खाते ही हैं,
Book Club के lunch का, मजा ही कुछ और है;
यों तो बाते होने को, होती ही है,
यहाँ बातें कहने सुनने में, आता है अलग ही मजा रे!

हम Book Club के members सारे,

जीवन एक सुखद सपना है,
दिल जिससे मिल जाये वो अपना है;
हसी ख़ुशी बस गुज़रता रहे वक्त,
लड़भिड़ के तो मुखड़ा रंगीन, व आंखों के सामने घूमते तारे!

हम Book Club के members सारे,

दिल से दुआ है, किसी का दिल न टूटे,
अपना तो सपना है, किसी की उम्मीदों का सपना न टूटे;
गलती से भी, किसी के जज्बातों को समझने में गलती न हो,
न समझे इतना भी तो अनपढ़ रहे, पठन पाठन का फिर क्या फ़ायदा रे!

हम Book Club के members सारे,

शुक्रिया
20/12/13

And the real book club members are below:

Pratibha – Deepali – Vandana – Amit – Sumit – Karthik – Vignesh

தொடர்கதை எழுதுவது எனக்கு ஒரு புது முயற்சி.
என்னை யாரோ “தொடர்கதை வெறியர்கள்” என்ற முகநூல் உள்வட்டத்தில் இணைத்து விட்டார்கள். அதன் நிர்வாகி நண்பர் திரு. Andichamy GA.பொதுவாக நான் எந்த முகநூல் பக்கத்தையும் ‘லைக்’ பண்ணுவதில்லை, எந்த உள்வட்டத்தில் இணைவதும் இல்லை. ஆனால், இந்த உள்வட்டம் எனக்கு சற்று வித்தியாசமாகப் பட்டது. இது ஒரு தொடர்கதை உள்வட்டம். என்ன வித்தியாசம் என்றால், இந்த ‘கொல்லத் துடிக்குது மனசு‘ தொடர்கதை ஒரு கூட்டு முயற்சி. ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒவ்வொரு எழுத்தாளர் எழுதுகிறார். ஒரு ஆர்வக்கோளாறில் நான் 12ஆம் பாகம் எழுதுவதாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன். பலர் எழுதுவதால் கதை அட்டகாசமாக பல்வேறு கோணத்தில் செல்கிறது. தொடரில் இதுவரை நடந்த சம்பவங்களை ஒருங்கிணைத்து ஒரு பகுதியை எழுதுவது சவாலாக இருந்ததால் மிக சுவாரசியமாக உணர்ந்தேன்.கொல்லத் துடிக்குது மனசு, கிட்டத்தட்ட 50 பாகங்கள் எழுதப்பட்டு, ஒரு நூலாக வெளியிடப்படும் எண்ணம் இருக்கிறது. இத்தொடரின் முந்தைய 11 பாகங்களைப் படிக்கவும், பல்வேறு எழுத்தாளர்கள் இனி எழுதவிருக்கும் பாகங்களைப் படிக்கவும், நீங்களும் இந்த முயற்சியில் பங்கு கொண்டு எழுதவும், “தொடர்கதை வெறியர்கள்“இன் நிர்வாகி திரு. Andichamy GA‘வை முகநூலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.இனி நான் எழுதிய 12ஆம் பாகம் கீழே.
(பின் குறிப்பு: சில பல காரணங்களால் இந்த கதை சற்றே மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த புதிய, சற்றே மேம்படுத்தப்பட்ட பாகத்தைப் படிக்க இங்கே கிளிக்கவும்.)—–     —–     —–     —–     —–     —–

தொடர்கதை – கொல்லத் துடிக்குது மனசு – பாகம் 12

தொடர்கதை வெறியர்கள் என்ற முகநூல் உள்வட்டத்தில் எழுதப்பட்ட கொல்லத் துடிக்குது மனசு என்ற தொடர்கதையின் பாகம் 12இன் பழைய பதிப்பு

தொடர்கதை – கொல்லத் துடிக்குது மனசு

—–     —–     —–     —–     —–     —–

எல்லா போலீஸ் ஸ்டேஷனையும் போல பரபரப்பான ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷன்.

குமார் ஸ்டேஷனில் நுழைந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார். போலீஸ் வேலையில் சேரும்போது என்னவெல்லாம் செய்ய யோசித்தோம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு காலத்தில் அவர் பர்ஸில் கேப்டன் விஜயகாந்த் மற்றும் வால்டர் வெற்றிவேல் போட்டோவெல்லாம் வைத்திருந்தார். அதெல்லாம் அந்தக் காலம். இத்தனை வருடப் பணியில் குமார் மிகவும் மாறிவிட்டிருந்தார். சொல்லப் போனால் கேப்டனும் வால்டரும் கூட மாறிவிட்டிருந்தார்கள்.

குமார், “யோவ் ஏட்டு… அந்த பைலைக் கொண்டாயா…”

ஏட்டு ஒரு எக்கோ சவுண்டு கொடுத்தார், “ஸார்… ஒரு போன் பேசிக்கிட்டிருக்கேன்… பத்து நிமிஷத்துலே வர்றேன் ஸார்…”

ஏட்டும், குமாரைப் போலவே ‘நேர்மையான நல்ல’ தேர்வில் பக்காவாக பணம் கட்டி வந்தவர். ரொம்ப அதட்ட முடியாது. அவருக்கும் பெரிய ஆட்கள்  எல்லாம் தெரியும்.

சலிப்பாக, அங்கு சுவரோரமாக குத்தவைத்து உட்கார்ந்திருந்த ஒரு டீனேஜ் பொடியனை அழைத்தார், “டேய்… அந்த டாக்குமெண்ட் ரூமுக்கு போய் ‘கேஸ் 286/2013 – தலையில்லா முண்டம்’ன்னு ஒரு பைல் இருக்கும்… அதை எடுத்துட்டு வா…”

பொடியன், “வேண்டாங்க… ஸார் என்னைய இங்கேயே உட்காரச் சொல்லிட்டு போயிருக்கார்…”

குமார், “யார்ரா???”

பொடியன், “அதோ… வெளிய போன் பேசுறாரே… அந்த ஸார்தான்…”

குமார், “டேய் மூதேவி… அவன் வெறும் ஏட்டு… நான் இன்ஸ்பெக்டர் சொல்றேன்… போடா… போய் எடுத்தா…”

அவன் பயந்து போய் அந்த பைலை எடுத்து வந்தான்.

பொடியன், “இந்தாங்க ஸார்… இப்போ என்னை விட்டுடறீங்களா ஸார்… ரெண்டு மணி நேரமா உட்கார்ந்திருக்கேன்…”

குமார், “என்ன கேஸு???”

பொடியன், “டீசிங் கேஸ்… பழி வாங்குறதுக்கு பண்ணிட்டாங்க ஸார்…”

குமார், “பொண்ணு வீட்டுக்காரங்களா??? எந்த ஏரியா???”

பொடியன், “இல்லே ஸார்… பையன்… என்னோட கொஞ்சம் சண்டையா போச்சு… அதான் என்னை மாட்டி விட்டுதான்… ஏதோ புதுசா இ.பி.கோ. 377’ன்னு வந்துருக்காமே… அதுலே மாட்டி விட்டுதான்…”

குமார், “கருமம் டா… FIR போட்டுருக்கா???”

பொடியன், “இல்லே ஸார்… சும்மா உட்கார வைச்சிருக்காங்க…”

குமார், “அட சீ… ஓட்ரா…”

குமாருக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. நியூஸ்ல எந்த புது  இ.பி.கோ. பத்தி படிச்சாலும் அதுலே ரெண்டு கேஸ் போட்டுடறாங்க.

பொடியனை விரட்டி விட்டு பைலை தூசி தட்டி திறந்தபோது ஏட்டு உள்ளே வந்தார், “என்னா ஸார்… அந்த பையனை அப்படியே வுட்டீங்க… கொஞ்சம் கவனிச்சிருக்கலாம்… பணக்காரப்  பையன்…”

குமார், “யோவ்… போய்யா… ரௌடிய பிடிக்கச் சொன்னா எப்பப் பாரு சின்னப் பசங்களையே பிடிச்சி வந்துக்கிட்டு… போ… அப்படியே டீ  சொல்லிட்டுப் போ…”

அது கேஸா  இல்லே கொசுவர்த்தி சுருளா என்று குமாருக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. எத்தனை சிக்கல் மற்றும் குழப்பங்கள். முன்னையெல்லாம் பனிஷ்மெண்ட்டுன்னா தண்ணியில்லா காட்டுக்கு மாத்துவாங்க. இப்பதான் டாஸ்மாக் வந்துடுச்சே. அதனாலே இந்த மாதிரி கேஸ் கொடுத்து டார்ச்சர் பண்றாங்க. ஒரே ஆறுதல், இந்த கேஸுக்கு அந்த அழகு தேவதை அனிதாவும் அலைகிறாள். ஒரு குரூப் ஸ்டடி போட்டுறவேண்டியதுதான்னு முடிவு செய்தார் இன்ஸ்பெக்டர் குமார்.

ஏட்டு டீ கொண்டுவந்து வைத்தார். “இத்தோட உங்க கணக்குலே 435 டீ ஆகிடுச்சு…”

குமார், “யோவ்… எனக்கு டீயே வேணாம்யா… எதாச்சும் லாக்கப்ல இருக்குற எவனுக்காச்சும் கொடு போ…”

ஏட்டு, “கோவிச்சிக்காதிங்க ஸார்… சும்மா ஜாலிக்கு சொன்னேன்…”

ஆமா, நீ என் மச்சான் பாரு, என்று எண்ணிய குமார், “அதானே… 421 டீ  தான் ஆகியிருக்கு… இதையும் சேர்த்து 422…”

டீயைக் குடித்தபடி பைலை மீண்டும் படித்தார். இன்னுமொருமுறையும் மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டார்.

ஒரு வண்டி விபத்து. இரண்டு உடல் – ஒரு பெண்மணி மற்றும் ஒரு சின்ன பொண்ணு. வண்டி ஓட்டிட்டு வந்தவனை காணலை. அடிபட்ட ஒரு தோட்டத் தொழிலாளி முருகன் என்பவனும் காணலை. முதலாளி கணேசலிங்கம் ரொம்பத் தான் கொழையுராறு. ஏதாவது தொடர்பு இவருக்கும் இருக்கலாம்.

அனிதாவின் நினைவு வந்தது குமாருக்கு. சேலை கட்டினாலும், ஜீன்ஸ் போட்டாலும், டீ ஷர்ட் போட்டாலும், ஸ்கர்ட் போட்டாலும், லெக்கிங்ஸ் போட்டாலும், ஷார்ட்ஸ் போட்டாலும், சுடிதார் போட்டாலும் அழகா தெரியிற பொண்ணு. இது இல்லாமலும் அழகாய் தெரிகிறாளா என்று ஒரு முறை பார்த்து விட வேண்டும். அவளை வேணும்னா போன் போட்டு கூப்பிட்டு கேஸ் பத்தி அவளுக்கு ஏதும் தெரியுமான்னு விசாரிக்கலாம். என்ன, அவள் அந்த கௌதம் பயலோட வரக்கூடாது.

மிச்ச டீயை மடக்கென்று குடித்துவிட்டு, அனிதா பற்றிய கற்பனைகளோடு அவளுக்கு போன் போட்டார். ‘Switched Off’ என்றே வந்தது. யோசனையோடு ‘தி வாட்ச்’ பத்திரிக்கையின் ஆசிரியர் சாரனாதனுக்கு போன் போட்டார்.

சாரநாதன், “தெரியல சார்… நானும் நேத்து காலைலேயிருந்து ட்ரை பண்றேன்… எதும் பிரச்சனையான்னு தெரியல…”, என்றவர் கொசுறாக, “அந்த போட்டோகிராபர், அதான் அவளோட சுத்துவானே, அவனையும் காணலையாம்…”

துணுக்குற்ற இன்ஸ்பெக்டர் குமார், கமிஷ்னருக்கு போன் போட்டார், “ஸார்… ஒரு இன்ஸிடென்ட்… அந்த ரிப்போர்ட்டர் அனிதாவும் காணல ஸார்…”

கமிஷ்னர், “ரொம்ப துடிக்காதீங்க… மொதல்ல அந்த ‘தலையில்லா முண்டம்’ கேஸைப் பாருங்க…”

குமார், “அது சம்பந்தமா தான்…”

கமிஷ்னர், “யோவ் மூடுய்யா… அப்புறம் பேசலாம்…”

குமார் போனை கடுப்புடன் கீழே வைத்து முகத்தை துடைத்துக் கொண்டார். கையில் பார்த்தால் ரத்தம். மூக்கிலிருந்து. “யோவ்… ஏட்டு…”, கத்திக்கொண்டே நினைவிழந்தார்.

அம்புலன்ஸில் இன்ஸ்பெக்டரை குமாரை ஏற்றி அனுப்பிய ஏட்டு, கமிஷ்னருக்கு ஒரு ஸ்மைலி அனுப்பினார் – ” 🙂 ”

—–     —–     —–     —–     —–     —–

அந்தக் கோவில் மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது.

தல புராணம் எல்லாம் பெருசா ஒண்ணும் இல்லை. ஒரு முறை பக்கத்து காலேஜ் பெண்கள் சிலர் இங்கே நிம்மதியாக படிக்க வந்து, பையன்கள் அவர்களை காதலித்து கல்யாணம் பண்ணிகொள்ள, அப்படியே இது காதல் கோவிலாக நிலைத்து விட்டது. இத்தனைக்கும் உள்ளே இருப்பது பிரம்மச்சாரி திரு. கணேசன். காதல் என்பதால் கன்னியர் மட்டுமல்ல, கணவன் தன்னைக் காதலிக்க வேண்டுமென்று எண்ணும் கல்யாணமான பெண்களும் கூட வருவார்கள். ஜெகஜோதியாக இருக்கும் அந்த கோவில் வளாகம்.

காதலுக்கு கண் இருக்கோ இல்லையோ, கண்டிப்பாக வயது இல்லை. இந்த கோவிலுக்கு 12 வயது சிறுமியும் வருகிறாள் (அம்மாவோட இல்லேங்க… தனியாத்தான்…), 40 வயது பெண்மணியும் வருகிறார். விதவைகளும், சமயங்களில் திருநங்கைகளும் கூட வருவதுண்டு. பெண்கள் பொதுவாக தங்கள் கணவன்மார்களையோ அல்லது காதலரையோ அழைத்து வருவதில்லை. ஆண்களின் காதல் ததும்பி வேறு பெண்களிடமும் வழிந்து விடலாம் என்ற பயம்தான். காதலுக்குத் தான் கண் இல்லை, காதலனுக்கு இருக்கே, என்ன செய்ய?

அந்தப் பெண் ஒரு ஐந்தரை அடி உயரம் இருப்பாள். கொஞ்சம் பூசினாப் போல தேகம். ஆண்களின் ஆசை அளவுகள் வரையறைக்குள் வரமாட்டாள் என்றாலும் அம்சமான உருவம். குஷ்புவுக்கு கோவில் கட்டினாலும், ஷ்ரேயாவையும் தமன்னாவையும் ஒதுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்ட தேசம் தானே இது. நீலப் பாவாடை, நீலச் சட்டை, மஞ்சள் தாவணி. மாநிறமெனினும் உடையின் வர்ணம் அவளை ஒளிரக் காட்டியது. படிய வாரிய ஒற்றைச் சடை. நெற்றியில் சந்தனப் போட்டு. அதில் கொஞ்சம் குங்குமம். குடும்பப்பாங்கான பெண்தான். அழகியல் அம்சம். இவள் எதற்கு இந்த கோவிலை சுற்றுகிறாள் என்று கோவிலுக்கு வந்திருந்த, ஆண்கள் மட்டுமல்ல, பெண்களும் ஆச்சர்யப்பட்டார்கள். மண்டபத்தில் போய் அமர்ந்து அர்ச்சனைக் கூடையில் இருந்த மஞ்சள் வாழைப் பழத்தை எடுத்து லிப்ஸ்டிக் படாமல் சாப்பிட்டாள். ஆண்கள் பெருமூச்சு விட்டனர். பெண்கள் கரித்து கொட்டினர், மனதிற்குள்.

அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்த முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மணிக்கு திருமணம் ஆகி, மூன்று வயதில் ஒரு குழந்தை இருந்தது. ஸ்கின் கலர் சுடிதாரில் இருந்தார். கொஞ்சம் இறுக்கம்தான். துப்பட்டா கழுத்தில் ஏறி இருந்தது. சற்றே வாளிப்பான உடல். தோள் வரை இருந்த சுருள் முடியை பாப் கட் மாதிரி ஏதோ செய்து வைத்திருந்தார். கருப்பு மணிகளாலான ஒரு அங்குல பெல்ட் பின்னழகையும் முன்னழகையும் பிரித்ததென்றால், ஒருபக்க தோளில் இருந்து அடுத்தப் பக்க இடுப்பு வரை தொங்கிய சிறிய ஜோல்னாப் பை முன்னழகை பிரித்தது. மொத்தத்தில் கிறங்கடித்தார். தன் குட்டிப் பெண் மண்டபத்தில் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை கொஞ்ச நேரம் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். பின் அருகில் இருந்த ஒரு இளைஞனை அழைத்து, “தம்பி… நான் கொஞ்சம் கண்ணை மூடி மந்திரம் சொல்லணும்… எம் பொண்ணு அங்கே விளையாடுறா… கொஞ்சம் பார்த்துக்கிறீங்களா???”

தம்பி, “கண்டிப்பாங்க… நீங்க நிம்மதியா பிரார்த்தனை பண்ணிக்கோங்க… பை தி பை… எனக்கு உங்க தம்பி வயசெல்லாம் இருக்காதுங்க… இப்பத்தான் 28 ஆகுது…”

பெண்மணி, “அப்ப தம்பிதாங்க… எனக்கு முப்பது மேல ஆகிடுச்சு…”

தம்பி, “அப்படியா… பார்த்தா தெரியலீங்க… ஒரு 23 அல்லது 24 இருக்கும்னு நெனைச்சேன்…”, வழிந்தான், “அப்புறம்… உங்க போன் நம்பர் தர்றீங்களா???”

பெண்மணி, “பார்த்தியா…”

தம்பி, “இல்லேங்க… உங்களைக் காணலேன்னா போன் பண்ணிக் கூப்பிடலாம்ல… அதான்…”

பெண்மணி, “நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்… இங்கே தான் இருப்பேன்… எம் பொண்ண பத்திரமா பார்த்துக்கோ… போறப்ப தோணுச்சுன்னா நானே உனக்கு என் நம்பர் தர்றேன்… போதுமா???”

தம்பி, “தேங்க்ஸ்ங்க…”, மேலும் வழிந்து வைத்தான்.

தூரத்தில் இருந்த நண்பர்களுக்கு இரகசியமாக வெற்றிக் குறி காட்டி அந்தக் குட்டிப் பெண்ணை சிரத்தையாக கவனித்துக் கொள்ளச் சென்றான்.

சுடிதார் பெண்மணி அந்த தாவணிப் பெண் பக்கம் திரும்பினார்.

சுடிதார் பெண்மணி, “பெண்ணியம் வாழ்க…”

தாவணிப் பெண், “பெண்ணியம் வாழ்க…”

சுடிதார் பெண்மணி, “என்ன வனிதா, புது உடல் எப்படி இருக்கு???”

வனிதா, “நல்ல இருக்கு சாந்தி… என்ன கொஞ்சம் உடை தான் பழக வேண்டிஇருக்கு… தாவணி எல்லாம் எனக்கு ஒத்து வரலே… நீங்க பரவாயில்லே உங்களுக்கு ஏத்த உடம்பையே தேர்ந்தெடுத்துட்டீங்க…”

சாந்தி, “உடையும் உடலும் முக்கியமில்லை வனிதா… நம் இலட்சியம் தான் முக்கியம்…”

கண்களை ஒரு முறை மூடிய வனிதா, “ஆம்… பெண்ணியம் வாழ்க…”

சாந்தி, “பெண்ணியம் வாழ்க… சரி… இப்பொழுது நாம் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம்???”

வனிதா, “ஆக்ணல் உன் விமலையும் என் கௌதமையும் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டுவிட்டான்… கொடுமையாக, உங்கள் மகள் தேன்மொழியைக் கொன்று, அவன் இயக்கத்துக்காக தன் மகளை பலியிட்டதாக விமலை நம்பவைத்து விட்டான்…”

சாந்தி, “இயக்கம் என்ன வேண்டுமானால் செய்யட்டும்… முடிவில் பெண்ணியமே வெல்லும்… இழந்த என் தேன்மொழியை, நான் இந்த கனிமொழியில் காண்கிறேன்…”

வனிதா, “சாந்தி… கனிமொழி தன் தாயின் உடலில் நீ நுழைந்ததை உணரவில்லையா???”

சாந்தி, “குழந்தைதானே… கண்டுபிடிக்கலேன்னு நினைக்கிறேன்… ஆனா ரொம்ப சுட்டி… இங்கு இருந்தால் நாம் பேசுவதை கவனித்து விடலாம்… வாயாடி வேறு… யாரிடமாவது நம்மைப் பற்றி சொல்லிவிடலாம்… அதனால் விளையாட அனுப்பிவிட்டேன்…”

வனிதா, “நல்லது… தொடர்பில் இருப்போம்… இனி மேலே ஆகவேண்டியதைப் பார்ப்போம்… அந்த இன்ஸ்பெக்டர் கேஸை ரொம்பவும் குடைய ஆரம்பித்துவிட்டான்… அவன் ஏட்டு மூலமாக அவன் குடித்த டீயில் மருந்து கலக்க வைத்திருக்கிறேன்…  இரண்டு நாளாக ICUவில் இருக்கிறான்… எந்நேரமும் அவன் கதை முடியலாம்…”

சாந்தி, “போஸ்ட்மார்ட்டமில் சந்தேகம் வராதா???”

வனிதா, “வராது… மருந்து அப்படி… மூளைக் கட்டி சாவு போலவே காண்பிக்கும்…”

சாந்தி, “அந்த ஏட்டு???”

வனிதா, “கவலைப்படாதே… அவனை நான் கவனிச்சிக்கிடறேன்… இப்போதைக்கு போன்தான்… நேரில் அடையாளம் தெரியாது… மேலும் அவன் அந்த கமிஷ்னருக்கு வேலை செய்வதாய் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்…”

சாந்தி, “சரி வனிதா… ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சு… நாம கிளம்பலாம்… இந்த பசங்க வேற நம்மளையே கவனிச்சிட்டிருக்காங்க…”

வனிதா, “அதுக்கெல்லாம் கவலைப்படாதே… ஒருத்தனுக்கும் நம்ம முகம் ஞாபகம் இருக்காது… எவன் நம்ம மூஞ்சியப் பாக்குறான்???” கலகலவென சிரித்தாள்.

சாந்தி, “இத்தன பிரச்சனைக்கு நடுவுலயும் சிரிக்கிற பாரு…”

வனிதா, “அதான்… அவ்வளவுதான் வாழ்க்கை… பார்க்கலாம்… பெண்ணியம் வாழ்க…”

சாந்தி, “பெண்ணியம் வாழ்க…”

வனிதா சென்ற கொஞ்ச நேரத்தில், சாந்தியும் கிளம்பினாள்.

அந்த தம்பியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கனிமொழியை அழைத்தாள்.

தம்பி, “என்னங்க… நல்லபடியா மந்திரம் எல்லாம் முடிஞ்சதா…”

சாந்தி, “முடிஞ்சுது… கொழந்தைய பார்த்துக்கிட்டதுக்கு நன்றி…”

தம்பி, “ஏங்க… உங்க போன் நம்பர் கேட்டேனே…”

சாந்தி, “நம்பர் தரலேன்னா கொழந்தைய தர மாட்டீங்களா…”

தம்பி, “நம்பர் தந்தாத்தானேங்க நாளைப்பின்ன பார்த்து பேசிப் பழகி கொழந்தை தர முடியும்…” வெக்கமில்லாமல் அசடு வழிய இளித்தான்.

சாந்திக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. பெண்ணியம் வெல்லும் நாள் அதிக தொலைவில் இல்லை. பின் இந்த மாதிரி நாய்களை எல்லாம் கவனித்துக் கொள்ளலாம். அது வரை பொறுமை வேண்டும். “தர்றேம்பா… அடிக்கடி இந்தக் கோவிலுக்கு வருவேன்… அப்புறமா வாங்கிக்க…”, சாந்தி ஒரு செயற்கை சிரிப்புடன் சொல்லிவிட்டு, கனிமொழியை தூக்கிக் கொண்டு கார் பார்க்கிங் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

—–     —–     —–     —–     —–     —–

கருப்பு கண்ணாடி கொண்ட சிகப்பு கலர் மாருதி அல்டோ K10.

சாவியைத் திருகி வண்டியை கிளப்பினாள் சாந்தி. சற்று தூரம் சென்ற பிறகு, நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள் கனிமொழி.

மழலைக் குரலில் கனிமொழி, “நீங்க இரண்டு பேரும் பேசும் போது என்னை எதுக்கு தனியா தள்ளி அனுப்பிச்சிட்டே???”

பவ்வியமான குரலில் சாந்தி, “தாயே… உங்களிடம் இருந்து ஏதும் மறைக்க முடியுமா??? நீங்கள் சர்வமும் அறிந்தவர்கள்… பெண்ணியத்தின் தலைவி… வனிதாவுக்கு சந்தேகம் வரக்கூடாதுன்னுதான்…”

கனிமொழி, “போகட்டும்…  சில தவறான முடிவு எடுக்கிறீர்கள்… அந்த இன்ஸ்பெக்டரை கொன்றால் பிரச்சனையும் மேலும் சந்தேகங்களும் எழும்… அவனை மாட்டிவிட்டால் மட்டும் போதும்… அவனை நம் பகடையாய் உபயோகிக்க வேண்டும்…”

சாந்தி, “வனிதா இன்ஸ்பெக்டரைக் கொல்ல ஏட்டு மூலம் மருந்து கொடுத்திருப்பதாக சொன்னாளே…”

கனிமொழி, “நான் மாற்றிவிட்டேன்… அவன் சாக மாட்டான்… ICUவில் இன்னும் ஒரு வாரம் இருந்துவிட்டு வந்துவிடுவான்…”

சாந்தி, “என்ன தாயே சொல்கிறீர்கள்???”

கனிமொழி, “அந்த இன்ஸ்பெக்டர் கொல்லப்படவேண்டியவன் அல்ல… அவனால் நமக்கு காரியம் ஆகவேண்டி இருக்கிறது… ஆனால் கண்டிப்பாக தண்டிக்கப் படவேண்டியவன்… அவன் தன் ஸ்டேஷனில் இருந்த ஒரு பையனை FIR போடவில்லை என்று நினைத்து போகச் சொல்லிவிட்டான்… உண்மையில் அந்த வழக்கில் FIR பதியப்பட்டுவிட்டது… அந்த வழக்கில், துறை அவன் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கும்… பொறுத்திருந்து பார்…”

சாந்தி, “தாயே… நீங்கள் சர்வ சக்தி…”

கனிமொழி, “இன்னொன்னு தெரியுமா??? இன்ஸ்பெக்டருக்கு மருந்து கொடுத்த ஏட்டுதான் உன்னிடம் கோவிலில் வழிந்த அந்த ஆசாமி…”

சாந்தி, “அவனால் ஏதும் பிரச்சனை வருமா???”

கனிமொழி, “இனிமேல் வராது…”

தான் வசந்தியாய் இருந்த போது, தன் மகள் தேன்மொழியாய் இருந்த கனிமொழியை, பயம் கலந்த பாசத்தோடு பார்த்தாள் சாந்தி.

சற்று நேரம் அமைதியாக வந்த கனிமொழி, “சாந்தி… அந்த ஆக்ணல், கொன்ற பிறகு அனிதாவின் உடலை என்ன செய்தான் தெரியுமா???”

சாந்தி, “தெரியவில்லையே தாயே…”

கனிமொழி, “சரி… நேரா பார்த்து வண்டிய ஒட்டு…”

—–     —–     —–     —–     —–     —–

நகரின் முன்னணி மருத்துவமனை.

மருத்துவர், “என்ன பிரச்சனைன்னு எங்களால சொல்ல முடியல… பட், இன்ஸ்பெக்டர் ஸார் இப்ப ஆபத்தான கட்டத்தை தாண்டிட்டார்… ஒரு வாரம் ICUல எங்க கண்காணிப்பில் இருந்துட்டு பின் டிஸ்சார்ஜ் ஆகிடலாம்…”

—–     —–     —–     —–     —–     —–

சிறப்பு வாய்ந்த அந்த கோவிலின் குளம்.

குளத்தில் ஒரு இளைஞனின் உடல் மிதக்க, மக்களிடையே சலசலப்பு.

“ஏதோ ஏட்டுன்னு சொல்றாங்க…”

“காதல் தோல்வியா இருக்குமோ…”

“டேய்… கம்முன்னு இரு… இவன் நம்மளோட வந்தான்னு தெரிஞ்சா நம்மளையும் விசாரிப்பாங்க… பேசாம இரு…”

“உடம்பு இப்படி ஊதிப்போயிடுச்சே… போஸ்ட் மார்ட்டம் பண்ண முடியுமா???”

“போலீசுக்கு சொல்லியாச்சா???”

“மச்சி, இனிமே இந்தக் கோவிலுக்கு பொண்ணுங்க வர்றது குறைஞ்சிடுமாடா…”

ஆம்புலன்ஸ் வந்து அந்த உடலை அள்ளிக் கொண்டு போனது.

—–     —–     —–     —–     —–     —–

(தொடரும்…)

அச்சம் என்பது மடமையடா…
அஞ்சாமை திராவிடர் உடமையடா…

வாசல்லே கோழி ரெக்கை கெடந்தா…
பறக்குற பருந்தைக் கேளுடா…
பூசாரியைக் கேக்குறே…
பழம் பஞ்சாங்கம்…

மச்சான் குடிச்சது ஊருக்கே தெரியும்…
ஆவியா வந்தா மாரி மூலமாவா கேட்டுருப்பான்…
மாரி தாம்லே உங்கள பயமுறுத்தி சரக்கு வாங்கிட்டான்…
ஆவி எறங்குறதெல்லாம் கப்ஸா…

கொள்ளி வாய்ப் பிசாசா…
உடம்பை எரிக்கிரப்ப நரம்பு முருக்குதுடா…
தாத்தனை எரிச்சப்ப பாத்திருக்கேன்…
இது வெறும் உடலியல்…

நாடு ராத்திரி மீன்கொழம்பு வாசனை வருதா…
பட்டாளத்தான் வீட்டுக்கு வந்துருப்பான்…
மக்கா, அந்தப் பக்கம் போய்டாதே…
பின்னே, ஜெகன் மோகினியா சமைச்சிக்கிட்டிருக்கும்…

எலுமிச்சம்பழம் கெடந்தா…
எடுத்து பிழிஞ்சு ஜூஸ் போட்டு குடிச்சு
போய்க்கிட்டே இருலே…
மாந்த்ரீகமாம்…
மண்ணாங்கட்டி…

மோகினி பிசாசெல்லாம் இல்லே மச்சி…
நம்ம முக்கு தெரு காயத்ரி…
பழனிச்சாமி வீடு வரைக்கும் போகும்…
ஏதோ லவ்வு மேட்டரு…

அத்தனை தர்க்கங்களையும் தகர்த்தெறிந்தது…
வறட்டு தைரியத்தை பெயர்த்தெறிந்தது…

இதை எழுதிக்கொண்டிருந்த காகிதத்தை,
அமானுஷ்யமாய்…
கள்ளத்தனமாய்…
நான் காணாதபோது…சற்றே ஓரடி தள்ளி வைத்த

தென்றல்… 
உதவி செய்றதுலே நம்மாளுங்களை அடிச்சுக்க ஆளே கிடையாது.

நமக்கு ஒரு உதவி தேவைப்படும்போது குபீரென்று நாலாபக்கமிலிருந்தும் ஹீரோவிடம் அடிவாங்க வரும் வில்லன் போல பாய்ந்து வருவார்கள். நிற்க. உதவி என்ற சொல்லில் பண உதவி அடங்காது. பொதுவாக உதவி என்பது அறிவுசார் (intellectual) உதவியாகவே இருக்கும். சிம்பிளா தமிழ்லே சொன்னா அட்வைஸ். நண்பனுக்கு நண்பன் எனக்கு நண்பனே என்ற கான்செப்டே இங்கு கிடையாது. எவனும் எனக்கு நண்பனேதான். உங்கள் வண்டியை சற்று ஓரமா நிறுத்திட்டு சற்று சாய்த்தோ அல்லது கொஞ்சம் தட்டிகிட்டயோ பாருங்கள். சட்டென்று ஒரு மெக்கானிக் கும்பல் சேர்ந்து விடும். “ஸ்பார்க் பிளக் போயிருக்கும் ஸார்… இக்னீஷன் போட்டு நல்லா ரைஸ் பண்ணிப் பாருங்க… கடைசியா எப்போ சர்வீஸ் விட்டீங்க… எப்ப ஆயில் மாத்துனீங்க…” என்று ஆரம்பித்து இன்ஜின் மாற்றுவது வரை போய்விடுவார்கள். ஆனா ஒரு பத்து பைசா பெயராது. இது நீங்கள் ஆணாய் இருக்கும் பட்சத்தில் மட்டுமே. பெண் என்றால் வீட்டுக்கே கொண்டு போய் விட்டுவிடுவார்கள். வண்டியையும் சரிபண்ணி கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடுவார்கள்.

முக்காவாசி உதவிகள் உபத்திரவத்தில்தான் முடியும். சில வரலாற்று சான்றுகளைக் காண்போம்.

உதவிகள் பலவிதம்
  • சும்மா டைம் பாஸா புலம்பிக்கிட்டு இருந்த தருமிக்கு “கொங்குதேர் வாழ்க்கை; அஞ்சிறைத் தும்பி…” எழுத கடவுளே இறங்கி வந்தது.
  • மெக்கானிக் கௌண்டமணிக்கு செந்தில் கிரீஸ் டப்பா எடுத்துக் கொடுத்தது.
  • அற்புத ஞானப்பழத்தை கொடுத்து சிவன் குடும்பத்தை  நாரதர் வாழவைத்தது.
  • கணவனின் தொழிலுக்காக கண்ணகி சிலம்பை கழற்றித் தந்தது.
  • நண்பனின் காதலுக்கு உதவ சுந்தரபாண்டியன் கிளம்பியது.

    அவங்க செய்த உதவியினால என்ன பயன்னு உங்களுக்கே தெரியும். அதனாலே உதவி ஒண்ணு உங்களுக்கு வாலண்டியரா வருதுன்னா உஷாராயிடுங்க.

    என்னைப் பொருத்தவரை உதவி என்பது முடியாவிட்டால்தான். பலர் உதவி என்ற பெயரில் அவர்கள் வேலையை நம்மிடம் தள்ளிவிடப்  பார்ப்பார்கள். கொஞ்சம் புகழ்ந்து பேசினால், நாமும் ஏற்றுக்கொண்டு உதவி செய்து விடுவோம். கவனம் தேவை.

    கடந்த வாரம் அலுவலகத்தில் எங்கள் பகுதியில் புதிதாக அமர ஆரம்பித்திருந்த ஒரு சக ஊழியர் என்னிடம் பேச்சு கொடுத்தார், “நம்ம பக்கத்துலே லைட்டிங் கம்மியா இருக்குல்லே?”.
    நான், “அப்படியா சார்… ஒரு வருஷமா இப்படித்தான் இருக்கு… எங்களுக்கு பழகிடுச்சு… உங்களுக்கு கம்மியா தோணுதா???”.
    அவர், “இல்லே கார்த்தி. கண்ணு கேட்டுடலாம். இருக்குற எல்லா லைட்டும் சுத்தம் பண்ண சொல்லணும். “
    நான், “பண்ணிடலாம் சார்… ரிசெப்ஷனுக்கு போன் பண்ணி சொன்னா சரி பண்ணிடுவாங்க…”
    அவர், “நீங்களே சொல்லிடுங்களேன்.”
    நான், “ஏன் சார்??? நீங்க கூட சொல்லலாமே… ஏதும் பிரச்சனையா???”
    அவர், “என்ன கார்த்தி இது? ஒரு சின்ன உதவிதானே?”
    நான், “இல்லே சார்… இது உதவி இல்லை… உங்கள் வேலையை நான் செய்வது போல… உங்களாலே முடியாதுன்னா கண்டிப்பா நான் பண்ணுவேன்… அதுதான் உதவி… ஆனா இப்போ உங்களாலேயே முடியும்… நீங்களே போன் பண்ணி சொல்லுங்க… உங்க பேச்சு எடுபடாட்டி அடுத்து நான் பேசுறேன்…”
    சொல்லிவிட்டு நான் அங்கிருந்து விலகி விட்டேன். அவர் மேலும் இரண்டு மூன்று பேரிடம் ‘வெளிச்சம் கம்மியா இருக்குல்ல’ புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்.

    மேலும் சிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நாம் செய்யும் உதவியை கடமையாக்கி விடுவார்கள். முக்கியமாக, நாம் ஒரு உதவியை அடிக்கடி செய்தால் தொலைந்தோம். ஒரு தடவை மறந்தாலும் நம்மை ஒரு நீசனைப்போல் பார்ப்பார்கள்.

    Sodexho கூப்பன்கள்  மாதா மாதம் எங்கள் அலுவலகத்தின் வரவேர்ப்பாளரிடம் வரும். நான் எனக்காக வாங்கும் போது என் அலுவலக நண்பர்கள் மேலும் இரண்டு பேருக்கும் வாங்கி வந்துவிடுவேன். இது ஒரு ஐந்து ஆறு மாதத்திற்கு தொடர்ந்திருக்கும். ஒரு முறை ஏதோ ஒரு கவனத்தில் என்னுடையதை மட்டும் வாங்கி வந்து விட்டேன். அன்று என் அலுவலக நண்பர்கள் இருவரும் என்னை அப்படி விசாரித்தார்கள் – “ஏன் கார்த்திக்? எங்களுடையதையும் வாங்கியிருக்கலாமில்ல? சரி. இனிமேல் உன்னுடையதை நீ வாங்கிக்கொள். நாங்கள் எங்களுடையதை வாங்கிக் கொள்கிறோம்.” அவர்கள் தொனி என் குற்றவுணர்ச்சியை தூண்டுவதாக இருந்தது. “நான் உங்கள் நண்பன். வேலையாள் அல்ல”, என்று கூறிவிட்டேன். அவர்கள் இரண்டு நாட்களுக்கு மூஞ்சியை தூக்கி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஹேர்’ஆ போச்சுன்னு விட்டுட்டேன். நியூட்டன் கண்டுபிடித்த விதிப்படி மேல போன எதுவும் கீழே வந்துதான் ஆகணும். வர்றப்ப வரட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன்.

    உதவியை மறப்பதை கூட விட்டுவிடலாம். ஆனால் நாம் மறக்காமல் உதவி செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களை எந்தக் குழுவில் சேர்க்க?

    மற்றபடி முடிந்த பொழுது நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு உதவி செய்யவேண்டும். கவனியுங்கள். முடிந்த அளவிற்கு மட்டுமே. நாட்டமை போல, “என்கிட்டே சொல்லிட்டீங்கல்ல. நான் பார்த்துக்கிடறேன்.” என்று சொல்லக்கூடாது. சொன்னால் சொன்ன சொல்லை திரைப்பட சரத்குமார் போல காக்க வேண்டும். நம்பிக்கையை விதைத்துவிட்டு நம்பிக்கை துரோகம் செய்யக்கூடாது. “இன்னோவோ வண்டி’தானேங்க. நம்ம நண்பன் ஒருத்தன் இருக்கான். புக் பண்ணி தர்றேன். நாளைக்கு 6 மணிக்கு வாசல்லே நிக்கும்.” நாமும் அவனை நம்பி புளியோதரை பொட்டலம் கட்டி, குழந்தைகளை எழுப்பி, குளிக்காமல் கொள்ளாமல் பௌடர் பூசி தயாராகி நின்றால் காலை எட்டு மணி வரை வண்டி இருக்காது. போன் போட்டு கேட்டால், “ஸாரி பாஸ். எல்லாம் ட்ரிப்புக்கு போயிடுச்சாம்” என்று குழைவார்கள். அந்த நேரத்துக்கு வேறு வண்டியும் கிடைக்காது. மொத்தத்தில் நாமதான் ஞே ஆகியிருப்போம். நாமளே ஏற்பாடு பண்ணியிருந்திருக்கலாம்.

    இதெல்லாம் போக, செய்த உதவிக்கு நன்றி சொல்லும் ஒரு சில பயங்கரவாதிகள் இருக்கிறார்கள். முக்கியமாக பெண்கள். நாம் செய்த உதவியை நம் வீட்டிலேயே வந்து போட்டுக் கொடுத்துவிடுவார்கள். மகராசிகள்.

    • உங்க கணவருக்குத் தான் நன்றி சொல்லணும். பாவம் மூணு மணி நேரம் கால் கடுக்க நின்னு இந்த தட்கல் வாங்கி கொடுத்திருக்காரு. (மனைவி – எங்க அம்மாவுக்கு வாங்கிக் கொடுத்துருக்கியா இந்த தட்கல்?)
    • ரொம்ப நல்லவருங்க. இரவு பத்து மணியின்னும் பார்க்காமே என்னோட ஸ்கூட்டி’ல என்னை வீட்லே விட்டுட்டு ஆட்டோலே திரும்பி வந்திருக்காரு. (மனைவி – யோவ். உங்கிட்ட டூ வீலர் லைசன்ஸ் இருக்காய்யா?)
    • இந்தாங்க சசி அக்கா, பிடிங்க தக்காளி காசு முப்பது ரூபா. உங்க கணவர்கிட்டே கொடுத்தா வாங்க மாட்டேங்குறாரு. இங்கே பாருங்க ஸார். இப்படி நீங்க காசு வாங்கலேன்னா இனிமே உங்கட்டே வேலையே சொல்ல மாட்டேன். (மனைவி – என்னய்யா பார்ட் டைம் தள்ளு வண்டி வியாபாரம் நடத்துறியா? எப்பையா இந்த வேலையெல்லாம் பாக்குறே?)
    இதுல என்னைத் தேடாதீங்க… இது வெறும் மாடல்தான்…

    சரி வேணாம்டா. யாருக்கும் உதவி செய்யவேண்டாம் நாம் உண்டு நம் வாழ்க்கை உண்டு என்று இருந்தால் நம்மை மனுஷப் பய அகராதியிலேயே சேர்க்க மாட்டாங்க.

    உதவி செய்தாலும் பிரச்சனை, செய்யாட்டியும் பிரச்சனை.
    உதவி என்பது குதிரை மாதிரி. முன்னே போனா கடிக்கும்; பின்னே போனா உதைக்கும். அதில் இலாவகமாக ஏறி ஓட்டத் தெரிந்தவனே ராஜா.
    உதவியை ரொம்ப கேர்புல்லாத்தான் டீல் பண்ணனும்.

    அப்புறம், மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம் – பிச்சை உதவியில் சேராது.